Page 393

جلد دوم ۲۶۰ كتاب الشهادة انه ملك ابيه الى حين موته بينة الناج الى اشتريته من ابيك منذا تشر اولى من بينة ذى اليد ان اباه ما تمند عشرین سنة (تکمله رد المحتار) گواهان خرنده باینکه بدرستی پدر تو فروخته بود این مدعا را بر من در حال صغیری تو بهتر ند بقبول شدن زگواهان آن پسر باینکه بدرستی من در وقت فروختن بالغ بودم و بعض مشایخ رحمهم الله تها بخلاف این گفته اند که گواهان پسر او بهتر ند بقبول شدن گواهان خرنده باینکه بدرستی تو فروخته این مدعا را بر من پس از بالغ شدن تو بهتر ند بقبول شدن از گواهان فروشنده باینکه آن فروختن پیش از بالغ شدن من بود از جهت ثابت کردن گواهان خرنده عارض را نو پیدا را گواهان خرنده با جازه کرد و صاحب مال فروختن بیگانه را بهترند بقبول شدن زگواهان صاحب مال بدرد کردن آن فروختن زیراکه گواهان خرنده لازم کننده اند بر صاحب مال فروختن را گواهان شخص خارج غیر ذوالید باینکه بدرستی من خریده ام مدعا را از پدر تو بهتر ند بقبول شدن از گواهان ذوالید باینکه مدعا ملک پدر او بود تا وقت مردن او گواهان شخص خارج غیر ذی الید باینکه بدرستی من خریده ام مدعا را از پدر تو از مدت ۱۵ سال بهترند بقبول شدن زگواهان ذوالید باینکه پدر او مرده است از مدت بیست سال بینة مثبت الزيادة اولى فيما لو اختلفا في قدر الثمن او قدر المبيع بينة البايع فى الثمن و بينة المشتري في المبيع اولى لو اختلفا في قدر الثمن والمبيع جميعابان قال البايع بعت العبد الواحد بالفين و قال المشتري بل لبت العبدين بالف فيحكم للبايع بالفين وللمشتري بعبدين بينة الصحة اولى فيما لو ادعيا الشراء من ثالث احدهما شراء صحيحا والاخر فاسد بينة ذي اليد ان زيدا قال لاخ لي في الدار قبل شرائك منه اولى من بينة مدت الشراء من زيد (تکمله رد المحتار)