Page 367

جلد دوم ۳۶۳ كتاب الشهادة جاريتہ ولم يقل غصبھا منہ ھذا قبلت شھادتھما وان شھد احدھما انھا جاریتہ وشھد الاخر انھا كانت جاریتہ تقبل ھذه الشهادة ایضا بخلاف مالوشھد احدھما انھا كانت في يده وشھد الاخر انھا في يده لاتقبل ھذه الشهادة عند ابيحنيفة رح كذافي المحيط (عالمكيرى) اگفته است امام محمد رحمہ اللہ در کتاب غصب که وقتی که دعوی کرد مردی کنیز ی را در دست مردی و آورد دو شاهد را کہ یکی از ایشان گواهی داد که بدرستی این زن کنیز مدعی اسنغصب کرده آنرا از نزد او این مرد و دیگر از ایشان گواهی داد که بدرستی این زن کنیز اوست ونگفت که غصب کرده آنرا از نزد او این مرد قبول کرده می شود گواهی ایشان و اگریکی از ایشان گواهی داد که بدرستی این زن کنیز اوست و گواہی داد دیگر از ایشان که این زن کنیز او بود نیز قبول میشود این گواہی بخلاف از انکہ یکی از ایشان گواہی بدهد که بدرستی این کنیز در دست مدعی بود و گواہی بدهد دیگر از ایشان که بدرستی این کنیز دردست اوست که قبول نمی شود این گواہی نزد امام ابو حنیفہ رحمۃ اللہ علیہ همچنین ذکر شده است در کتاب محیط شھد احد الشاھدین علی اقرار ذى الید ان العبد للمدعى وشھد الاخرانه اقر انه اشتراه من المدعى وقال للمدعى صاحب الید اقربما قال الشاھد الثانی لم ابع منہ شيئا تقبل البينة ويقضي بالعبدالمد ولو قال المدعى صاحب الیداقر باحد الامرین لا تقبل ھذه الشھادة كذا فی خزانۃ المفتين (عالمگیری ) گواهی داد یکی از دو شاہد باقرار کردن ذوالید کہ بدرستی این غلام مر مدعی راست و دیگر از ایشان گواهی داد که بدرستی ذوالید اقرار کرده است که خریده است او را از این مدعی و مدعی گفت که ذوالید اقرار کرده است باین