Page 339

جلد دوم ۳۳۵ کتاب الشهادة کرده بود او را وب بیرون کرده بود او را از سرای خود پیش ازین طلاق کردن گفتہ است امام فخرالدین رحمه الله وقتی که دو نفر گواهی دادند بطلاق مگر یکی از ایشان معلوم کر دزن بطلاق شده را و یاد کرد نام او را و دیگر از ایشان معلوم نکرد آن زن را که در نکاح او بود و حال اینکه نبود در نکاح او مگر یک زن صحیح می شود گواهی ایشان و این مساله در کتاب جواهر الفتاوی ذکر شده است ومنها ادعت ارضا تشهد احد هما انها ملکھالان زوجها دفعها اليها عوضا عن المهت بيمان شہد الاخر انها تملكها الان زوجها اقترانها ملكها تقبل لان كل بايع مقر بالملك المشتريه فكانا شها للمنه الكهار در مختار) و بعض از ان مسائلها نیست که زان دعوی کند زمینی را و گواهی بد ه یکی از دو شاهد او که بدرستی که این زمین ملک این زنست زیرا که شوهر او داده است آنرا باین زن عوض از جهز عروسی آن زن و گواهی بدید شاهد دیگر و که بدرستی که آن زمین ملک این زن است که شوهر او اقرار کرده است که بدرستی که این زمین ملک این زنست قبول کرده میشود گواهی ایشان زیرا که شوهر در گواهی شاهد اول در حکم فروشنده زمین است و زن در حکم خرنده است و حال آنکه هر فروشنده اقرار کننده است بملک بودن برای خرنده خود پس گویا که هر دوشاهد گواهی داده اند که بد رسنی کا این زمین ملک این است و ان شهد احدهما بالف در هم و شهد الا خربا در هم ومأته دينار تقبل شهادتهما على الالف اذا كان المدعى بدع الدراهم والدنانير جملة اما اذا كان يدعى دراهم وحدها لا تقبل الشهاد کنافی المحیط (عالمگیری) اگر یگی از و شاد گواهی دادہزار درم ودیگر زایشاه گواهی ادهزار درم وصد دناره قبول کرده میشود گواهی ایشان بهزار در هم اگر مدعی دعوی میگرد تمامی درمها و دنیار هارا اماوقتی که حاشیه مگر از دو بعد از تصحیح بالدر در میان واقعات چا نموده شد تاریخ رسید