Page 334

جلد دوم ۳۳۰ کتاب الشهاده اگر ده بود آنرا پس از مردن خود یعنی گفته بود که بعد از مردن من وقف باشد قبول کر میشود گواهی ایشان اگر چه می برآمد آن زمین از سوم حصه مال اوزیرا که شاهد دوم گواهی داده که بدستی آن زمین وصیت است و حال اینکه وصیت و وقف باهم مخالف اند مسأله بیست و هفتم اینست که اگر یکی از دو شاهد گواهی داد که بدرستی فلان وصی گردانید ه است فلانرا روز پنجشنبه و دیگر از ایشان گواهی داد که بدرستی او را وصی گردانیده است روز جمعه روا میشود گواهی ایشان الثامنة والعشرون ادعى مالا فشهد احدهما ان المحتال عليه احال غريمه بهذا المال والآخرانه كفل عن غريمه بهذا المال تقبل كذا فى القنية (بحر) صورتها ان كان لزيد على عمر والف مثلا فاحال عمر وزيدا بالالف على بكر ودفعها بكر ثم ادعى بها بكر على عمر وفشهد احد الشاهدين بما ذكر منهد الآخران بكرا كفل عمرا باذنه وانه دفع الالف لزيد (تكملة رد المحتار) مسأله بیست و هشتم این است که مدعی دعوی کرد مالی را بر مدعی علیه پس یکی از دو شاهد او گواهی داد که بدرستی آن کسیکه حواله بر او کرده شده که مدعی است حواله کرده بود بر مدعی علیه صاحب دین خود را بهمین مال و دیگر از ایشان گواهی داد که بدرستی که مدعی ضامن شده بود از طرف مدعی علیه بهمین مال قبول کرده میشود گواهی ایشان چنانکه در کتاب قنیه ذکر شده است صورت مسأله این است که مرزید را بر عمرو هزار درم بود پس عمر و حواله کر وزید را بآن هزار درم بربکر و بکران هزار درم را بزید داد بعد ازان بکر دعوی کرد آن هزار درم را بر عمر و پس یکی از دو شاهد او گواهی داد بآن طریقی که ذکر کردیم یعنی گواهی داد که عمر و صاحب دین خود راحواله کرده بود بر بگر مدعی بان هزار درم و دیگر از ایشان گواهی داد که بدرستی که بکر مدعی ضامن شده بود از طرف عمرو مدعی علیه با ذن عمرو فایده مسأله بیست و هشتم ازان مسألها که از ظاهر قول امام اعظم رحمة الله علیه برآمده اند توضیحی عبدالله