Page 330

جلد دوم ۳۲۶ کتاب الشهادة تقبل العشرون شهد احدهما انه قال لعبده انت حر وقال الاخر قال له ازادی تقبل بخلاف ما اذا شهد احدهما انه قذفه بالعربی والاخر بالفارسی لا تقبل الحادية والعشرون قال لامرأته ان کلمت فلانا فانت طالق وشهد احدهما انه کلمه غدوة والاخر عشية طلقت الثانية والعشرون قال ان طلقتك فعبدی حر فقال احدهما طلقها الیوم وقال الاخرا نه طلقها امس يقع الطلاق والعتاق الثالثة والعشرون شهد احدهما انه طلقها ثلثا البتة والاخر انه طلقها ثنتين البتة يقضي بطلقتين وتملك الرجعة (می) لكن الظاهر ان قبول الشهادة هنا مبنى على قول محمد رح لانه في البزازية عزاه اليه وعند ابي حنيفة رحمه الله تعالى لا تقبل اصلا (کذا فی الحقایق) مسأله نوزدهم نیست با هم خلاف کنند دو شاهد اقرار بمال در بودن مدعی علیه که اقرار کرده است بزبان عربی و یا بزبان فارسی قبول کرده میشود گواهی ایشان مسأله بیستم نیست گواهی بد هیکی از دو شاهد که پیه این مدعی علیه گفته است بزبان عربی مرغلام خود را که انت حر، یعنی تو آزادی و دیگر از ایشان گواهی بدهد که بدرستی که او گفته است مر او را بغاری که تو آزادی قبول کرده میشود گواهی ایشان بخلاف آنکه گوا بدهد یکی از دو شاهد که بدرستیکہ مدعی علیه دشنام زناداده است مدعی را بلفظ عربی و گواهی بد ہ شاهد دیگر که او دشنام زنا داده است بلفظ فارسی که قبول نمیشود گواهی ایشان مسأله بیست و یکم نیست که شخصی گفت مرزان خود را که اگرسخن گفتی با فلان پس تو طلاق باشی و یکی از دو شاهد گواهی داد که بدرستی انزن سخن گفته است با فلان در وقت صبح و دیگر ایشان گواهی داد که سخن گفته است با او در وقت خفتن طلاق میشود مسأله بیست دوم نیست که شوهر بگوید مرزن خود را که اگر من ترا طلاق کردم پس غلام من آزاد باشد پس یکی از دوشا ان مود عرض