Page 329

جلد دوم ۳۲۵ كتاب الشهادة احدهما انه اقران الدارله والآخرانه سكن فيها تقبل الثامنة عشرة انكر اذن عبده فشهد احدهما على انه اذن له في الثياب والآخر على انه اذن له في الطعام تقبل لان الاذن في النوع يعم الانواع كلها لانه لا يختص بنوع كما ذكره في المأذون بخلاف ما اذا قال احدهما اذنه صريحا وقال الاخر رآه يبيع ويشتري فسكت لا تقبل (يعني تكليه دهم) مسئله شانزدهم نیست یکی از دو شاهد گواهی بدهد که بدرستی این زن زاده است این مرد ولد شرعیه را و دیگرایشان گواهی بده که زاده است از او ماده قبول می شود این گواهی همچنین ذکر شده است در کتاب بزازیه و یا یکی از دو شاه گواهی بدهد که بدرستی که مدعی علیه اقرار کرده است که غصب کرده ام از فلان که مدعی است این ز و دیگرایشان گواهی بدهد که بدرستی که مدعی علیه اقرار کرده است باینکه گرفته ام انرا از و قبول کرد میشود گواهی ایشان مسأله هفدهم اینست که یکی از شاهد گواهی بدهد که بدرستی که مدعی هبه یه کرده است که این سر امر مدعی است و دیگر ازایشان گواهی بدهد که بدرستی مدعی سکونت شتا دران سرا قبول کرده میشود مسأله هژدهم اینست که مدعی علیه منکر شود از اذن دادن تجارت بغلام خود پس یکی از دو شاهد گواهی بدهد که بدرستی مدعی علیه اذن داده بود در تجارت جامها و دیگرایشا گواهی بدهد که بدرستی که مدعی علیه اذن داده بود او را در تجارت طعام قبول کرده میشود زیرا اذن غلام در یک نوع از تجارت شامل میشود اذن را در تمامی قسمهای آن زیرا که اذن مخا نمیگردد بیکنوع انچنانکه ذکر کرده است امام محمد این حکم را در کتابأ ذون بخلاف انکه یکی از دوشاه بگوید که خواجه صریح اذن کرده بود اورا و دیگرایشان بگوید که خواجه او را دید که خرید و فروخت میکرد پس سکوت کرد و منع نکرد او را قبول کرده نمی شود گواهی ایشان التاسعة عشرة اختلف شاهدا الاقرار بالمال في كونه أقرا بالعربية او بالفارسية فایده مسألا نوزدهم و بیستم و بیست و یکم و بیست و دوم و بیست و سوم ازان مسأله ها که در ظاهر قول امام اعظم رح برامده اند تقبل ملا محمد [؟] احمد