Page 327

جلد دوم ۳۳۳ کتاب الشهادة هزار درم مطلق را یعنی مقید نکند آن هزار درم را بقرض نه بامانت پس یکی از دو شاهد او گواهی بیداد که مدعی علیه بهزار درم قرض و دیگر ایشان گواهی بدهد باقرار کردن مدعی علیه بهزار درم امانت قبول کرده میشود گواهی ایشان چرا که مدعی دعوی میکند یکی ازان دو سبب را که قرض و امانت است مطلقه دعوی نکرد تا قبول کرد ونمیشود گواهی ایشان زیرا که مدعی باین تقدیر دروغگو کرده است یکشاهد خود را همچنین ذکر شده است در کتاب باز یه بخلاف انکه یکی از ایشان گواهی بدهد بهزار درم قرض و دیگر ایشان گواهی بدهد بهزار درم امانت پس بدرستیکه این گواهی قبول کرده نمیشود العاشرة ادعی الابراء فشهد احدهما به والآخر على انه وهبه او تصدق عليه وحلله جاز بخلاف ما اذا شهد احدهما على الهبة والآخر على الصدقة لاتقبل فی الجواريه اینجها مساله دهم است که مدعی علیه دعوی کند ابرا کردن مدعی را پس یکی از شاهدان او گواهی بدهد با برا کردن مدعی و دیگر از ایشان گواهی بدهد که مدعی مدعی علیه بخشد ماست او را و یا صدقه کرده بر او و یا حلال گردانیده است حق خود را برای او پس این گواهی رو است بخلاف اینکه یکی از گواهان گواهی بدهد بخشش و دیگر ایشان گواهی بدهد بصدقه که قبول کرده نمیشود همچنین ذکر شده است در کتاب بزازیه الحادية عشرة ادعى الهبة فشهد احدهما بالبراءة والآخر بالهبة اوانه حلله جاز يلووتكلما مساله یازدهم نیست که مدعی دعوی کند بخشش پس یکی از دو شاهد گواهی درد با برا کردان و دیگرایشان گواهی بذا ببخشش و یا اینکه بدرستی مدعی علیه حلال کرد و سبب برای مدعی حق خود را رو است این گواهی الثانية عشرة ادعى الكفيل الهبة فشهد احدهما بها والآخر بالابراء جاز و يثبت الابراء لا الهبة لان كليهما فلا يرجع الكفيل على الاصيل الثالثة عشرة شهد احدهما على اقراره انه اخذ منه العبد والاخر على اقراره بانه اودعه منه هذا العبد تقبل لاتفاقهما على الاقرار بالاخذ اینچن مساله دوازدهم چیست که ضامن دعوی کند بخشش مماست بدین را پس یکی از دو شاهد او گواهی بدهد بخنبش و دیگر ایشان گواهی بدهد با برا کردن او رو است این گواهی فایده از ساله دهم از ان سالها که از ظاهر قول امام اعظم رحمة الله برامده اند فایده مساله یازدهم از ان سالها که از ظاهر قول امام اعظم رحمه الله برامده اند فایده مساله دوازدهم از ان سالها که از ظاهر قول امام اعظم رحمة الله برآمده اند سماعي محمد انی لا محمد شر