Page 320

جلد دوم ٣١٦ كتاب الشهادة بود پس قبض کرده ام ازان پانصد درم را و مدعی این قول خود را با دعوای اول خود پیوسته گفته باشد و یا جدا گفته باشد ازان پس گواهی ایشان قبول کرده میشود پانصد درم واگر مدعی گفت که نبود مرا برا و چیزی غیر از پانصد درم باطل میشود گواهی ایشان وذكر في المنتقى رجلان شهدا ان لهذا على هذا الف درهم قد اقتضى منها مائة وقال الطالب لم اقبض منه شيئا قال ابو حنيفة وابويوسف رحمهما الله يقضى بالالف ويجعل مقتضيا للمائة (قاضيخان) و ذکر شد است در کتاب منتقى اینکه دو مرد گواهی دادند که بدرستی که مراین مدعی بر این مدعی علیه هزار درم است و تحقیق که این مدعی گرفته است ازان هزار درم صد درم را و خوانده دین که مدعی است گفت که قبض نکرده ام از و چیزی را گفت است امام اعظم و امام ابویوسف رحمهما الله تعالى که حکم کرده میشود بهزار درم و آن مدعی علیه گردانیده می شود ادا کنندۀ هرك صد درم را ادعى قرضا على رجل وشهدوا ان المدعى دفع اليه عشرة دراهم ولم يقولوا قبض المدعى عليه يثبت قبض المدعى عليه ويكون القول قول ذى اليداني قبضت بجهة الامانة فان ادعى انه قبض بجهة القرض يحتاج الى اقامة البينة على القرض كذا في خزانة المفتين الملكي على كسي دعوی کرد قرض را بر دبر وشاهدان او گواهی دادند که بدرستیکه مدعی داده بود مدعی علیه ده درم را و نگفتند که مدعی علیه قبض کرده بود آنرا ثابت میشود قبض کردن مدعی علیه و معتبر قول ذوالید است در انیکه بگوید که بدرستی که قبض کرده بودم آنرا بطریق امانت پس اگر مدعی دعوی کرد که مدعی علیه قبض کرده بود بطریق قرض درین صورت محتاج میشود آن مدعی بگذرانیدن شاهدان بقرض همچنین ذکر شده است در کاب خزانة المفتين لوادعى دينارا و شهدوا ان المدعى دفع الدينار الى المدعى عليه قضا بهذه الشهادة در قبض المكرم شاه سید باز