Page 265

كتاب الشهادة ۲۶۱ جلد دوم اورالان قائلان المانع من قبول الشهادة هو الفسق فيكون حينئذ صحانا فلام لان القاضي اذاقضی بشهادة الفاسق نفذ قضاؤه ويصح وان قلنا انه لمعنی اخرائم من الفسق لايصح في حق العدو ويصح في حق غيره ذكره ابن الكمال فی اصلاح الايضاح ان شهادة العدولعدا لـ جائزة عكس شهادة الاصل لفرعه وهذا يدل على انها لم تقبل للتهمة لا للفسق المربع يتوهم بعض المتفقهة والفهود ان كل من خاصم شخصا في حق وادعى عليه حقا انه يصير عدوله فيشهد بينهما بالعداوة وليس كذلك بل العداوة انما تثبت بنحو ماذكرت نعم لو خاصم شخص اخر في حق لا تقبل شهادته عليه في ذلك الحق كالوكيل لا تقبل شهادته فيا هو وكيل فيه ونحوذلك لانه اذا تخاصم اثنان بحق في حق لا تقبل شهاد احدهما على الاخر لمابينهما من المخاصمة قلت ويدل له ما في فتاوی قاضیخان رجل خاصم رجلافی دار او فی حق ثم ان هذا الرجل شهد عليه في حق الخوجازت شهادته اذا کان عدلا بحر رائق و تحقیق این مبان روزه کر کرده ست چند تنهات نیکو را در باره گوایی دشمن که ندیده ام آن تبیهات را نزد یکر کی تنبیه اول نیست که انچیزیرا که خواهش ارد کلام صاحب قنیه و مبوط نیست کم درستی که اگر ما بگویم که دشمنی ضر ر کننده است د قبول کو ای ضر ر کننده میشود در حق به مردمانهادو ق شهاده و یین حکمی با کناش میکنه زیرا ی تھی زار فی تقیم میشوند اناشد و این که من اول شد برارو دیگربی تهبه ومو نیست که از رشمتی عموی کند دشتی کربرا بر د عوی کردن دشمئی اخرار میشود با سوی دون خودا و و این مجرد دعوی اور ضرر نیرساند در اول دون کسیکر دعوی میکند را د دیشمئی له د سمر است تا ثابیت نکرده باشد مدعی دشمنی او را که بد بیه