Page 258

جلد دوم ۲۵۴ كتاب الشهادة ذكر في طلاق الاصل لو شهدا ان فلانا قال لامراته انت طالق ان كلمت فلانا وفلانا لا نفسها فشهد انها قد كلمتهما او شهدا انه قال لهما يوم تكلمان امراتی فلانه فهی طالق وانهما قد كلماها كانت شهادتهما باطلة وكذا لو شهدا على رجل انه قال لعبده فلان ان كلمت الشاهدين فانت حر وانه كلمهما والمولی يجحد او شهدا انه قال للشاهدين ان كلمتهما عبدى فهو حر وانهما قد كلما فشهادتهم باطلة ولو شهدا انه قال لعبده ان دخلت دار هذين الشاهدين فانت حر وانه قد دخل دارهما فشهادتهما جائزة (قاضیخان) ذکر کرده امام محمد رح در کتا طلاق کتاب مبسوط که اگر دو شاهد گواهی دادند که فلان گفته بود مرزن خود را که تو طلاق باشی اگر سخن گفتی با فلان و فلان مراد کرده بود ند شاهدان خود را پس آن دو شاهد گواهی دادند که بدرستیکه آن زن سخن گفته است با او یا دو شاهد گواهی دادند که فلان گفته بود ما را که روزیکه شما سخن گفتید با زن من که فلانه است پس آن زن طالق باشد و بدرستیکه ما سخن گفتیم بازن او درین دو صورت گواهی آن دو شاهد باطل است و همچنین اگر دو شاهد گواهی دادند بر مردی که بدرستیکه او گفته بود مر فلان غلام خود را که اگر سخن گفتی با این دو شاهد پس تو آزاد باشی و بدرستی که آن غلام سخن گفته است با ما وحال آنکه خواجه او منکر بود و یا دو شاهد گواهی دادند که بدرستیکه فلان گفته بود ما را که اگر شما سخن گفتید با غلام من پس او آزاد باشد و بدرستیکه ماسخن گفتیم با غلام او گواهی ایشان باطل است واگر دو شاهد گواهی دادند که بدرستیکه فلان گفته غلام خود را که اگر درآمدی در سرای این دو شاهد پس تو آزاد باشی و بدرستیکه او تحقیق در آمده است در سرای ما پس گواهی ایشان رو است رجل ادعی دارا فی ید رجل فشهد له شاهدان بها وان المدعى استاجر نا خلي منابها وغير ذلك مما لا يجب عليهما