Page 255

جلد دوم ۲۵۱ كتاب شهادة امر کرده مارا که برسانیم بفلان این خبر را که بدرستی او وکیل گردانیده او را بفروختن غلام او و تحقیق گواهی دادن که ما نیز برسانیم غیرا و و یا گواهی باوند که بدرستی که او امر کرده است ما را که برسانیم بزن او این خبر را که او گردانیده اختیا طلاق اور ا بدست او پس ما رساندیم بزن او آن خبر را و تحقیق که آنزن طلاق کرده نفس خود را روا است گاهی ایشان و اگر آن دو شاهد گفتند که گواهی میدهم که بدرستی فلان گفت ما را که اختیار طلاق را بدین بزن من پس ما اختیار دادیم بزن او را پس آن زن اختیار کرد طلاق خود را قبول کرده نمیشود گواهی ایشان چنین ذکر شده است در کتاب محیط لا تقبل شهادة الانسان لنفسه الا فى مسالة القاء اذا شهد بعفو ولى المقتول وصورته في شهادات قاضيخان ثلثة قتلوا رجلا عمد اثمر شهد وا بعد التوبة ان الولي قد عفى عنا قال الحسن رح لا تقبل شهادتهم الا ان يقول اثنان منهم عفى عنا وعن هذا الواحد ففى هذا الوجه قال ابو يوسف رح اقبل فى حق الواحد وقال الحسن رح تقبل فى حق الكل ان كان المراد ان القابل اثنان فقط كما هو المتبادر من ظاهر العبارة فالظاهران القبول فى حق سقوط القود عن الكل وعليه فتجب الدية على الشاهدين فقط وان كان المرادان كل اثنين قالا ذلك او كل واحد قال ذلك فيسقط الدية عن الكل (منحة الخالق) قبول نمیشود گواهی آدمی برای خود او مگر در یک مسأله و آن مسأله ایست که اگر قاتل گواهی بدهد بجخشیدن ولی کشته شده و صورت آن مسأله انیست که ذکر شده در فتاوای قاضیخان در کتاب شهادات که اگر سه کس بقصد کشند مردی را بعد از ان گواهی دادند بعد از تو به کردن که بدرستی که ولی کشته شده تحقیق عفو کرده از ما گفته است امام حسن رح که قبول کرده نمیشود گواهی ایشان مگر وقتیکه دو کس از ایشان بگویند که عفو کرده است ان ما و از بین یکی بس در ین وجه مام ابو یوسف رح گفته است که من قبول میکنم این گواهی را در باره آن یک کس و گفته است فایده گواهی انسان برای خود او قبول نیست مگرو در یک مسأله که قاتل گواهی بدهد بعفو کردن ولی کشته شده