Page 233

جلد دویم ۲۲۹ کتاب الشهادة بحق الضامن فشهد ابناه ان فلانا امرك ان تضمن عنه وانك ضمنت عنه لفلان ما باعه وقبله باعه بيعاً بالف درهم قال شهادتهما جائزة ويؤخذ بالف ويرجع به على الذي امره ان يضمن عنه كذا في المحیط (علمیگری) ذکر کرده ابن سماعه رح از امام محمد رح در بارۀ مردی که ضامن شده باشد برای مردی هر چیزی که آن مرد بفر و شد بفلان پس بگوید آن مر دطلب کننده حق که تحقیق فروخته ام بفلان فروختی بزار درم پس منکر شود آن ضامن از ان فروختن پس گواهی بدهند بران ضامن دو پسر ضامن که بدرستی که آن مرد فروخته است بر فلان چیز را بهزار درم پس بدرستی که گواهی ایشان رواست و همچنین وقتیکه شکر ضامن از ضامن شدن خود و گواهی بدهند دو پسر او که بد رستیکه که فلان امر کرده بود ترا کا ضامن شو از طرف من و بدرستی که تو ضامن شده از طرف او برای فلان بآن چیزیکه آن فلان بفروشد انرا بآن فلان وحال آنکه تحقیق آن فلان فروخته است بر فلان فروختی بهزار درم گفته ست امام محمد رح که گواهی آن دو پسر ضامن رواست و گرفته میشود آن ضامن بهزار درم و رجوع کند بآن هزار درم بر کسیکه امر کرده بود او را که ضامن شود از طرف او همچنین ذکر شده است در کتاب محیط اذ اشهد ابنا الوكيل على عقد الوكيل فان كان الموكل والوكيل يقران بالامر والعقد جميعاً فان كان الخصم يدعى ذلك كله فالقاضي يقضى بالعقود كلها ولكن بتصادقهم لا بالشهادة وانكان الخصم ينكر ذلك فعلى قول ابي حنيفة وابي يوسف لا تقبل شهادتها ولا يقضى بشي من هذه العقود الا في الخلع فان هناك يقضى بالطلاق بغير مال لاقرار الزوج وهو الموكل وانكان الوكيل والموكل يجدان ذلك كله وانكار الخصم يجد ايضا لا يلتفت الى هذه الشهادة وانكان الخصم يدعى تقبل فايده در گواهی دو پسر وکیل بعقد کردن پدر خود ها عبد الله طابع ابن احمدی