Page 193

جلد دوم ۱۹۰ كتاب الشهادة گواهی دادند بآن آزاد كردن بعوض هزار درم و آن خواجه او دعوی میكرد آنرا قبول نمیشود گواهی ایشان و آن كنیز آزاد میشود بغیر از مال از جهت اقرار كردن خواجه او بآن آزاد كردن و اگر آن خواجه دعوی نمیكرد آنرا قبول میشود گواهی پسران و و اگر بجای كنیز غلام بود و گواهی دادند پسران خواجه بآزادی غلام و آن خواجه و غلام هر دو منكر بودند از آزادی آن غلام پس بدرستیكه این گواهی ایشان قبول نمیشود نزد امام اعظم رحمة الله علیه و اگر گواهی دادند دو پسران خواجه بآزاد كردن آن غلام بهزار درم و آن خواجه دعوی میكرد آنرا قبول نمیشود گواهی ایشان و اگر خواجه منكر بود و غلام دعوی میكرد آنرا قبول میشود و حكم كرده میشود بآزاد شدن غلام و واجب شدن مال بر غلام الخامسہ جارية فی ید رجل ادعت نفسها حرة من ولان وان فلانا الذی اشتراها اعتقها والمشتری یجحد فشهد ابنان للبایع ادعت الجارية فان دعوها لا تقبل وهذا كلهامسائل الجامع الكبير ذكرها الصدر سلیمان الشهید تامل وانتهی درزیون مسلم پنجم این است كه كنیز می درد مردی بود و آن كنیز دعوی كرد كه بدرستی این ذو الید فروخته مرا بفلان و آن فلان كه مراخریده است آزاد كرده است مرا و آن خرنده منكر بود ازان پس دو پسران كسیكه كنیز در دست او بود گواهی دادند با آنچه كه دعوی میكرد آن را آن كنیز پس اگر پدر آن دو شاهد دعوی میكرد فروختن و آزادی اورا قبول نمیشود گواهی ایشان و اگر دعوی نمیكرد قبول میشود و این مسألها تمامی از مسألهای كتاب جامع كبیر است كه ذكر كرد آنها را امام صدر سلیمان شهید رحمه فی یده جارية قال بعتها من فلان بالف فقبضها وباعها منى بمائة دينار وشهد ابنا البایع یقضى بالبیعین وبالثمنین وان ادعى الاب لا ویسلم له بالف داره (تکمله) در دست كسی كنیز می بود گفت مرد دیگر كه این كنیز را فروخته بود بر فلان بهزار درم و قبض كرده بود آن فلان آن كنیز را و فروخته است آنفلان آن كنیز را بر من بصد دینار و گواهی دادند دو پسران فروشنده بآن حكم كرده میشود بهر دو فروختن و بهر دو بها و اگر پدر آن پسران كه فروشنه هست دعوی میكرد آنرا قبول نمیشود گواهی ایشان و لیكن بسپارد این كنیز را برای مدعی اول بسبب اقرار كردن