Page 185

جلد دوم ۱۸۲ کتاب الشهادة بين الناس كذا في السراج الوهاج وعالمكيرى وانظر حكم ما لا يعد اكله عرفا كتعاطي شرب ومص قصب و نحوه اقول الذي يظهر ان هذا مسقط لعدالة اهل الوجاهة من اشراف الناس وعلمائهم ويدل عليه ما قاله في الاشباه في وصية الامام رح لابي يوسف رح ولا تشرب من السقاء والسقايين وقد ذكر وامها اشياء منه كشف عورته ليستنجى من جانب البركة والناس حضور و قد کثر فی زماننا بخلاف كشف للبول والغائط اذ لا يجد ما يستره به فانه لا يفسق به طحطاوی قال في النهاية واما اذا شرب الماء او اكل الفواكه على الطريق لا يقدح في عدالته لان الناس لايستقيم ذلك منم اقول في زماننا يعدونه فادحا من البعض كما قدمناه (تكملة رد المحتار) وقبول نیست گواهی کسیکه در راه میخورد و همچنین قبول نیست گواهی کسیکه در بازار میان مردم میخورد و همچنین ذکر شده است در کتاب سراج وهاج و نظر کن حکم آنرا که در عرف خوردن شمرده نمیشود مانند آب خوردن و مکیدن نیشکر و مانند آن و من میگویم آنچه زیکه ظاهر میشود که آن ساقط کننده عادل بودن است ساقط کننده عادل بودن مردم روی دار است از مهتران مردم و علمای ایشان و دلالت میکند بر این حکم آنچه در کتاب اشباه و نظایر در وصیت حضرت امام اعظم رحمة الله علیه ذکر شده که با مام ابو یوسف رحمة الله علیه کرده بود این که میا شام آب را از مشک و از دست مشکیان و تحقیق ذکر کرده اند مشایخ رحمهم الله تعالی از نامروتـها چـیـزهـائـی را که بعض آن ظاهر نمودن عورت است تا که از جانب حوض استنجا کند وحال آنکه مردم آنجا حاضر باشند و تحقیق در زمانه ما این کار بسیار شده است بخلاف از ظاهر کردن عورت برای بول و غائط وقتیکه نیابد چیزیرا که بآن پوشیده شود عورت او الرجوع الى الله ابوعلي ضياء الدين عنه و غفرله جبارى