Page 179

جلد دوم ۱۷۴ کتاب الشهادة امام ابو یوسف رح در قبول ناکردن گواهی او زیاده کرده است در کتاب فتح القدیر بعد از ان این را که آن چیزی که نزد من ظاهر میشود این است که رد کردن امام ابو یوسف رح گواهی وزیر را از سبب دروغ گفتن او نبود زیرا که این قول کسیکه آزاد باشد مرد دیگری را که من غلام تو ام جز این نیست که مجاز است باعتبار معنای اینکه ایستاده ام بخدمت تو و ملازم هستم بخدمت تو ولیکن رد کرد گواهی او را بسبب آن چیزی که دلالت میکند بر ان خاص بودن بهمین مجاز بر ان و آن خوار کردن اوست نفس خود را نزد خلیفه و فرمان برداری اوست او را بر امی دنیا و اسباب آن پس ببادات میشد که این سخن را اگر بخلیفه میگفت ضرر میرسید بحضرت امام ابو یوسف رح پس امام ابو یوسف رح از اظهار این قول روی گردانید بجهت قبول نمودن عذر او بآن امری که بخاطر خلیفه نزدیک شد قبول کردن آن و حاصش آن است که ترک مروت ساقط کننده عادل بودن است مر شاهد را ولا تقبل شهادة الطفیلی یتبع الدعوات من غیر ان یدعی وصار عادة له وان اشهر بمرة اى بلاخلاف فایده قبول نیست گواهی کسی که طفیل دیگری در مهمانیها میرود بدون آنکه خواسته شده باشد و قبول نیست گواهی مسخره و قصه کننده ولا تقبل شهادة مسخرة ان اعتاد ذلک واشتهر لارتکاب المحظورات غالبا بلاخلاف ورقاص فمن اعتاده واشتهر عنه يقدح فى عدالته دون ما يقع ممن غلب عليه الحال ويفعلون ذلك بدون اختيار نفعنا الله بهم (لمحرر افق و تكمله)