Page 233

مبحث محصول مال مواشی ۲۳۲ لویه جرگه ۱۳۰۳ و درجه اول عیاشی و اسراف را حائز شده از معیشت آتیه خود هیچ نمی سنجد بعد از چندی بر خاک مذلت افتاده بسکنت تقرب میسازد ! آقادنه با آن شوری شورونه باین بی نمکی » نباید آنطور عیاشی و بی پروائی را پیشه کردونه بدین اندازه تکلیف و مشقت را متحمل باید شد وقتیکه شماده روپیه را حاصل نمودید لطفاً یکروپیه آنرا بمخارج ضروریه خویش خرج رسانیده ما بقی آنرا برای روز ما بعد نگهداشته از گرم و سرد زمانه بیندیشید ! اینکه میگوئید که ما مردم از پوست و پشم و شیر و روغن د غیره حاصلات مواشی خود استفاده نمیکنم و این منفعت گرفتن را از مواشی خویش فیما بین خود عیب می پنداریم این مسئله بیشتر موجب تاسف و حسرت است امروز بیگانها و ملل متمدنه دنیا کوچه بکوچه بازار ببازار و ده بده موترهای بزرگ بزرگ لاری را گرفته شبا روزی تجسس استخوان و شاخ و پشم و ملبوسات کهنه و ژولیده میگردند و آنها را جمع آوری داشته بلکه اکثریه خریداری نموده میبرند از ان استفاده کرده اشیاء ساخته شده آنرا بالای شما میفروشند و شما میگوئید که از پشم و شیر و پوست مواشی خود که شرعاً و عادتاً و اصطلاحاً جائز است فائده گرفتن را عیب می پنداریم!