Machine transcription
انقوج منجان ۲۴۱ ورهای قطغن و بدخشان
به پشم و روغن و پوست و پلاس بدل نموده گذران
غریبی خود را انان مینمایند زمین داری مردم مذکور ترست
و به پشت خود در آخر زمستان ریگ و خاک را آورده
زیر پای گاوهای خود دو سه روز انداخته تا همراه پاره
خلط شود، باز آنرا برده در کردهای خود می اندازند
زیرا که زمین شان بدون پاره حاصل نمیدهد - گندم
جو، مشنگ را در ثور کشته و در سنبله میدروند و فواکه
هیچ ندارند : خوردن شان عموماً آش مشنگ است
و نان گندم و جو کسانیکه قدری استعداد دارند در بعضی
اوقات گوشت هم میخورند- اما گوشت و روغن بسیار
کمتر در آنجا میسر میشود- و لباس شان عموماً کرباس
و چکمن و برزو و پوست میباشد که پوست کڈک را آتش
داده ازان پوستین میسازند و روزانه و شبانه میپوشند
کسانیکه اندک استعداد پیدا کرده باشد صحن از طرف سیما
یا چترار آورده لباس مردانه و از چیت لباس زنانه خود را میکنند
Roughly two thirds of characters agree with a modern printed edition of the same text. Much of the disagreement is editorial, not misreading. Treat the transcription as a finding aid and read the page image before quoting. How this was measured.
![Scanned page 269 of Rāhnamā-yi Qaṭaghan va Badakhshān [electronic resource]:](https://storage.googleapis.com/adl-page-images/adl0011/00269.jpg)