Page image — the source of record
Machine transcription
۲۹۸
از دو تن دوری پسندیده افتد یکی آنکه نیکی و بدی یکسان پندارد
و ثواب و عقاب عقبی را نابود انگارد دوم آنکه ظاهر را
از نواهی و باطن را از ملاهی پاک ندارد ملک گفت ما
چشم تو حقیر مینمائیم که در ادای این کلمات جرات جائیز میمرئی
وزیر گفت بزرگان در چشم سه طایفه سبک نمایند اول بنده
گستاخ که گاه و بیگاه در نشست و برخاست و شام و چاشت
با خواجه برابر نشیند و خواجه نیز با وی هزل کند و فحش دوست دارد
دوم بنده خاین که بر اموال خواجه مستولی گردد و دست تصرف
در ان بکشاید چنانچه اندک مدتی را مال وی از مال خواجه برگذرد
و خود را
Roughly two thirds of characters agree with a modern printed edition of the same text. Much of the disagreement is editorial, not misreading. Treat the transcription as a finding aid and read the page image before quoting. How this was measured.