Page 120

نسخه سویم عين الوقايع صفحه ۱۱۱ باکبر بلامحمدحسین خان و آقاحسین سه نفر از شهرستان خود در محل مخصوصی برود و از طرف افاغنه و میرزا رفیع خان نیز ده نفر روسا بیایند و قرار صلح بدهند وقتی در محل موعود بیکدیگر رسیده و بگفتگو نشستند بهبود خان و نظر خان و زعفران خان جواب سئوال را طولاً کردند و امیر علم خان نیز دلیرانه جواب داد تا گفتگوی مصالحه مبارزه کشید و بیکدیگر درشتی نمودند اولاً کاریگی از افاغنه سیزد تفنگهای امیر و چند نفرهمراهان او را برداشته بهبود خان و نظر خان از دو طرف دستهای امیر مذکور را گرفتند و زعفران خان قصد گرفتن کربلائی محمد حسین خان را نمود شماره الیه تفنگی که همراه داشت برسینه زعفران خان آتش داد و او را بر خاک هلاک انداخت و خود را باسب سانیده سوار شد بهبود که زعفران را کشته دید دانه بدست نظر بدختر سپرد که دست امیر علم خان را بندد و خود از کربلائی محمدحسین خان تعاقب نمود امیر تفنکچه دولول کوچکی که در میان بغل داشت فرصت یافته درآورد و برسینه نظر خان گذاشت و چون گلوله اندو خن دولوله برآمد روح نظر از جسد در آمد و امیر نیز خود را بمرکب خویش رسانید و سوار شد یکی از افاغنه باشمشیر افراخته قصد قتل امیررا نمود اما رضا قلی بیک شجاعت او را بگلوله تفنگ از پادرآورد شخص دیگری از افاغنه بامیر حمله کرد او را نیز بهدف گلوله قرار دادند اما آقا حسین که بآشنائی آنان مطمئن بود گرفتار و مقتول شد و هر یک از طرفین بمعسکر خویش رفتند و امیر علم خان بواسطه قلت سپاه خود و کثرت افاغنه و یاغیان تکلیف خود را در مراجعت دید و عنان عزیمت بسمت سرخسے موف نمود اینه یاغیان بهنگام حرکت بار و بنه امیر حمله آوردند امیر ناچار اقدام بجنگ نموده خود در جلو سواران خود با شمشیر برهنه پای ببرق میرفت و مردانه وار شمشیر میزد تا اینکه افاغنه و یاغیان را پس نشانید و تدبیری نمود که خود را با سپاه خود از آن مهلکه نجات داده بقصبه بیرجند رسانید لیکن بعد از جلوس اعلیحضرت ناصرالدین شاه طاب ثراه بتخت سلطنت کیان و نظم ممالک محروسه ایران و تنظیمات امور خراسان مرحوم امیر اسدالله خان را بطهران حصار نمودند معزی الیه شرفیاب حضور همایونی شده از رجال دولت استدعا دفع میرزا رفیع خان فوزکی و رفع تعدی و تخطی افاغنه را از توابع و رعایا قائنات نمود و اولیاء دولت را بمهروزه ترغیب و تحریص تنبیه افاغنه گاهی بایتی مینمود تا در این تاریخ که فرمان همایونی بولی خراسان صادر و توصیه شد که امیر اسدالله خان سر حد دار قهستان و سیستان بوده باشد و بجهة نظم قائنات و دفع میرزا رفیع خان سرباز و سوار و توپخانه هر قدر لازمست از مشهد کارسازی نمایند و همراه امیر اسدالله خان بفرستند شاهزاده و لا بعد از مطالعه فرمان پادشاهی دو فوج سرباز را تحت ریاست پاشاخان سرتیپ و علیقلی خان سرهنگ باد و عراده توپ و پانصد سوار شاهسون و سیصد بار قورخانه و ادوات آتشخانه و جبه خانه مهیا و کار نموده بهمرهای امیر اسدالله خان از راه تربت حیدریه و خواف فرستادند و امیر علم خان با آذوقه فراوان و جمعیت پیکران از قائنان باستقبال پدر و اردوی نظامی آمد و در قریه اسفاد محال زیر کوه بار و بنه پوشه و از راه آبسکران عزم جلکه نموده بکلانه بلوچ شتافتند و روستاقیه جریک از در تسلیم درآمده بسلام آمدند و کلبعلی بیک نامی را مامور ساخلوی قراء جریک و آواز نموده با جمعی پیاده شفنی روانه دشتند و لقلعه کاویج نیز مستحفظ گذاشته دروانه قلعه طغان که در تصرف یاغیان بود شدند روی الورود بنزدیکی قلعه یکی از سواران اردو از نابدی پیش تاخت و بگوله تفنگ تقصیر از پا حاشیه: و انگلیس که ازان دلاور پندگا؟ نسبت بکم خرجی که با آنه قائنات داده حصریه؟ دفع دریغ کردند نتیچه؟ مصروف شدند (مؤلف) گاهی اهالی فراه قلعه کاه میگویند و آن ناحیه است در بین فراه و سرخس وسیستان که قضاء عمده افغانستان است و لامزادی زنه در آنجا مدفون شده و ارکان چند قلاع و قراء است