Page 451

(٤٠٦) وحتی دشنام داده و آن کینه که پیوسته در باره حکمرانان ری و بلاد مجاور آن و فتح جرجان و نواحی آن و تنبیه آن مردم در اشعار او محسوس میشود و سلطان را به گرفتن آن دیار و کشتن و دار زدن تحریص می کنند در این قصیده باز آشکار معاینه می شود ومراعات واعادی سلطان را نیز در این شعر نمی کند چنانکه گوید : عجب آید زعضو چهر خرف گشته مرا کو ولایت زشه شرق همی داشت نگاه خویشتن عرضه همی کرد که این خانه تست از دگر سو گذر خانه همی کرد تباه این همی کرد وهمی خواست ز خسروز نهار تو مساز آنچه همی سازی وزنهار مخواه ای شگفت از پس آن کز ملك شرق به وی نامه فتح رسیده است فزون از پنجاه که فلان شهر گرفتم به فلان شهر شدم بر گرفتم زفلان خانه فلان بالش و گاه بیشه و قلعه چنین گشت وره شهر چنان جنگ زاین گونه همی کرد سپاه بدخواه چون فرو خواند ز نامه صفت کشتن او وز سپه راندن وره بردن او بود آگاه بر تپه کردن ره غره چه بایست شدن تیر و تیشه چه بایست زدن چندین گاه او ندانست چوسلطان سوی او روی نهد نزدہ اندیشد واز منزل بی آب و گیاه