Page 254

(۲۳۱) در بیان پیشوا بر آمدن محمد اکبر خان و جملهٔ اعیان و معتبرین کابل بملاقات امیر دوست محمد خان و ملاقات کردن پدر و فرزند با هم و کوائف آن ازین به چه روزی درین روزگار که گردد وصال دو مشتاق زار نشینند با هم به آرام دل مهیا بود سر بسر کام دل ز دل میرود رنج و درد فراق شود از میان دور گردد نفاق چو کابل زمین اژدهان نهنگ رها گشت یعنی ز فوج فرنگ فتح جنگ شهزادهٔ سینه ریش ره بوم پنجاب بگرفت پیش شده خان شیرین ز جان نا امید سپاهش چو شب گشت روز سفید (۱) هراسان و لرزان چو روباه پیر بقوم جوان شیر شد گوشه گیر چو آگاه بود اکبر نامدار رسید از همه پیشتر در دیار ز کار آگهانیکه از خویش داشت بهر کشوری نائب بر گماشت سپاه و رعیت فراهم نمود در گنج اکرام و احسان گشود ز اقصای کابل روان بیدرنگ طلب کرد زندانیان فرنگ زنان را ببخشید تاج و گهر بزریفت و زیور زیبا قبا بسر بیاراسته هر یکی چون عروس چو نوشابه اسکندر فیلقوس (۲) بمردان سراپای شاهانه داد بصد دل دهی رخصت خانه داد نگهبان شان تا حد ملک خویش بسی داد از نامداران جیش با رام بنشست با دوستان جبینش شگفته تر از بوستان ولی بود در انتظار پدر شب و روز بر شاهراهش نظر گهی در فرح بود و گه در الم تارغ بهم داشت شادی و غم وزان سوی امیر مبارک نهاد ز منزل بمنزل همیرفت شاد پس و پیش بودش فرنگی سپاه کمر بسته چون چاکران گرد شاه زدی هر کجا خیمه آن نامدار بصحرا و هامون و دشت و دیار ۱- تصحیح خ - جو شب شد سرش تیره روز سفید. ۲- شاید مطلب از اسکندر مقدونی باشد. اکبر نامه (جلد ۱۰۰۰) بسردار محمد رحیم محمد سرور نجیفی بوم ۱۳۲۹- مطبعه عمومی