Page 193

ار مغان میمنه همه ایام او عید است شبها یش شب قدر است دهد صبح سعا د ت ر ا خبر شا م غر یبا نش خلایق د ر طر یقا ه و طن آ ر ا م می بینم هد ا یا ت ر فاهیت ر سد هر د م ز سلطانش خرا ما ن میر و د حو رو پری د ر کو هسار او هز ا ر ا ن مه لقا ا فتاده در هر كشك و ایوانش جو ا نا ن تا ز ه و تر مشك و عنبر نیز می بینم پر یشا ن می کند حورو پری کا کل پریشا نش دل تا ر یك را رو شن کند صا حب د لا ن او بعر ش لا مكا ن پهلو ز ند عجز فقیر ا نش ز هی حسن و لطا فت د ر بیا ن(ار مغا ن) ا و ر بو د ه گو ی سبقت بر سخن د ست ا د یبا نش نز ا کت ها ی شیرینش بعید ا ن سخن را نی پر ی را د لر با ید حور را گیر د گر یبا نش میگو ا ین (میمنه )یا (جو زجا ن)يك تازه معموری گوا ه ا د عا ی ما بو د سبط سلیما نش (بدا نشگا ه عا لی) چا گز ین شد(عا مة عا ر ف) ا ز ا نر و میمنه مشهو ر شد در فضل و عر فا نش ز صحن مسجد جا مع چو بو ی کعبه می آ ید مشا م جان معطر می کند خاك ا ما مانش به فیض آ با د بشکر فیض قد س لا یز ا لی را (ظهیر ا لد ین فا را بی ) بو د فخر ا د یبا نش ز بس مقبو ل طبع فا ضلا ن گفتا ر(نا د م) شد برا ی تحت طبع آ ما ده شد ا شعا ر د یوا نش ز جا ن افشا نی پیشینه گانیم یا د می آ ید ا گر چشمم فتد بر گنبد خاك شهید ا نش بسا ن غنچه خند ا ن است بر ر و ی همه یکسا ن نیگر دد تیر ه هر گز طا ق ا بر و ی بلفشا نش (وطن) خا كش بو د کحل البصر بر دید ۀ(بینا) ز گل بهتر بو د ا ند ر نظر خا ر مغیلا نش