Page 57

۵۲ سلطان چغتا بود گل گلشن خوبی ناگه جلش سوے عدم راه نمون شد چون موسم گل عزم سفرکزین باغ دلھا بغمش تہ بہ تہ آغشتہ بخون شد تاریخ وی از بلبل ماتم زدہ جستم درنالہ شدو گفت گل از باغ برون شد ۹۵۳ بلاغتش بارباب فصاحت واضح ومبرہن است- این چند شعر نیز چکیدہ خمستان طبع اوست۔ درین گلشن دل خون گشتہ پیدا می گردو که از دست تو نبو د لالہ سان داغ برجانش نشان گر زان دهان خواهی نکوتا مل کن کہ ایں شکل معمائیست آن پیدا آسانش ۲- آشفته -۱۱۷۲ علاء الدین لعل مینگار دکه اسمش میرزا محمد صالح ابن محمد زمان خان کہ رئیس تو سخیات توپخانہ کابل بود در اوائل سلطنت احمد شاہ ابدالی زیست مینمودہ و در شعر بقاسم دیوانه اعتقاد داشت و آزا دانه زندگی میکرد آخر جنونے بمزاجش مستولی گشت و در سنه هزار و یک صد و هفتاد و دو در گذشت و شیخ نورالعین واقف در کابل بصحبتش فائز گردیده این اشعار از وست مه خدا نکردہ اگر چہرہ پر عتاب کند بگردش نگہی عالمی خراب کند میرود دل بسر کو تیو پنہاں از من بدگمان گشتہ ندانم بچه عنوان از من الفتی کابلی اسمش قلیچ خان کہ بفضائل علمی وحکمی آراستہ بود و بمنصب لوام مشہر بکابل میرسید