Page 56

۵۱ طبقه شعراء ۱ - میر امانی ۹۰۱ از نجبای سادات کابل بوده قبول صحبت و نمک کلام بسیار داشته صاحب بلند پرواز علوم متداوله بهره مند طبع رسا داشت دیوان رنگین گذاشته طوطی سخنش چنین میسراید سینه چاک است و جگر پر خون دل افگار مرا کرده عشق تو بصد در دگرفتار مرا آه صداء که سوز جگر و آتش دل کر در سوای جهان عاقبت کار مرا دل بفکر آن دهان در تنگنای حیرت است حیرتش رو داده از جا که جا حیرت است غافل ازیاد تو ای شیرین شمایل نیستم گر تو از من غافلی من از تو غافل نیستم وله مسجد صومعه و خانه خمار یکیست هیچ جا غیر مبین همه جا یار یکیست در بهاران کابل از باغ ارم دم میزند چون شود فصل خزان آتش بعالم میزند صاحب هفت اقلیم می نگارد که در آشنه نه صدو هشتاد و یک در عصر اکبر پادشاه در جونپور از اسپ افتاده دنیای فانی را وداع ابدی گفت از وست وصف قدرت بالف چون کنم ای نخل حیات چون الف ساکن قد تو بود در حرکات صاحب نفائس الماثر مینویسد که میر امانی تاریخ ذیل را بوفات چغتائی سلطان که جوان خوشطور بوده و در آخر ایام گل فوت شده نقش سخن را چنین بکرسی نشانیده