Page 904

فتوحات اسلامی جلد ثانی (۳۱۱) حضرت سیرت ابوبکر رض اقاله میکنم در هر روز علی رض پیش ان مردم برخواسته میگفت نه ترا اقاله و نه اقاله ترا قبول میکنیم رسول خدا صلی الله علیه وسلم ترا پیش کرده کیست که ترا موخر کند مقصود از انکه رسول خدا صلی الله علیه وسلم پیش کرده یعنی بر نماز وقتی که فرمود مروا ابابکر فلیصل بالناس یعنی ابوبکر را امر نمائید که بمردم نماز گذارد بعد از فرموده علی صحابه گفتند که چه گونه رضا نباشم با مردی خود کسی که رسول بامردین ناخوش کرده بود در روایتی آمده که ابوبکر رض سه روز از مردم محجوب شده روز یکبار بر آمده میگفت بیعت شما را اقاله کردم هر کس که میخواهید بیعت کنید علی بن ابیطالب رضی الله عنه میگفت نه ترا اقاله میکنم و نه از تو طلب اقاله مینمایم قدمك رسول صلی الله علیه وسلم فمن ذا الذی یؤخرك حاکم از عبدالرحمن بن عوف روایت نمود که ابا بکر در خطبه خود بعد از بیعت میفرمود که قسم بخدا که در امارت نه در روز و نه شب هرگز حریص و راغب نبودم و باز قسم به خدا که در دعا امارت را از خدا سوال نکردم و مرا در امارت راحت نیست مگر از فتنه ترسیدم امر بزرگی را بگردن انداختم که طاقت ان ندارم مگر به تقویت الهی مقصود از فتنه آن بود که بعد از فوت نبی صلی الله علیه وسلم دید که مردمان در امر بیعت اختلاف نمودند مهاجرین میخواستند که خلیفه از ایشان و انصار اراده داشتند که خلیفه ازان ها باشد ابوبکر رضی الله عنه ترسید که مبادا فتنه واقع شود چون ابوعبیده و عمر بن الخطاب رضی الله عنهما بیعت مردمان را از وی مطالبه کردند از خوف فتنه قبول کرد و نیز در خطبه خود فرمود مادامیکه من در اطاعت خدا و رسول او باشم مرا اطاعت کنید چون عصیان خدا و رسول از من پدید اطاعت من بر شما لازم نیست پیش از بیعت دست ابو عبیده و عمر بن الخطاب رضی الله عنهما را گرفت بـ مردمان گفت بیکی ازین دو مرد بیعت نمایید در اثنای سخنان کلام او را عمر رض ذکر کرد عمر رض گفت قسم بخدا این کلام ابی بکر مرا بد نیامد مگر همین کلمه زیرا که برای آنکه گردن من زده شود بدون گناه پیش برده شوم بر من بنـهایت خوبست از انیکه امیر شوم بر قومی که ابو بکر در میان شان باشد ابو عبیده گفت والله ولایت نمیکنم این امر بر تو که تو بهترین مهاجرین در صورت که نماز اہم ارکان دین است تو در ان خلیفه رسول خدا صلی الله علیه وسلم یخ ابوبکر را که پیش کرده بر نماز نگذارد ۳ یخ آنحضرت صلعم که در تو تفویض بود و پیشروید کیست که ترا مؤخر نماید ۱۲