Page 897

فتوحات اسلامی جلد ثانی (۳۰۴) در مکارم اخلاق آنحضرت صلی الله علیه وسلم ایشان نرمی نمودی اگر درشت خوی بودی همه از اطراف فراری میشوند اصحاب خود را برای اکرام بکنییت شان میخواندند تا دلها ی شان میل یا بد کسی را که کنیت نبودی و بر ا کنیت نهاده بآن کنیت میخواندند زنها ئی که برای شان اولاد بود کنیت باسم اولادشان مینهاد وزنی که ولد نیا ورده بود ابتدا برای او کنیت مینهاد کودکان را نیز برای تسلی شان باسم کنیت میخواندند دورترین مردم از روی غضب سریع تر ایشان از روی رضا بود مهربان تر مردمان وخیر مردمان و نافع تر مردمان بر مردمان بود در مجلس که می صوت با بلند نمیشد چون از مجلس خود برخاستی میگفت سبحانك اللهم وبحمدك اشهد ان لا اله الا انت استغفرك واتوب اليك بعضی علماء زیاد کرده اند آتی را مستحب دانسته اند وصلی الله علی سیدنا محمد النبی الامی وعلی آله وصحبه وسلم چون بروی کار نزول کردی آن امر را به خداوند تفویض نموده از حول و قوت خود تبرا میحفت و طلب ازال یم میکرد و میگفت اللهم ارنا الحق حقا فاتبعه وارنی المنكر منكراً وارزقنی اجتنابه واعذني من ان نشتبه علي فاتبع هواي بغیر هدي منك واجعل هواي تبعا لطاعتك وخذد منا نفسك من نفسي في عافيته واهدني لما اختلف فيه من الحق باذنك أنك تهدي من تشاء الى صراط مستقيم چون صفت علیه آنحضرت صلی الله علیه وسلم را صفت نمودی میگفت جوادترین مردمان بود از روی کف بسینه فراخ ترین مردم و بلهجه صادق ترین و به طبیعت نرم ترین و به قبیله بزرگ ترین مردم بود کسی که او را بدایتاً دیدی ترسیدانی و کسی که همراه او خلطیت نمودی وی را دوست داشتی و وصف او می گفت پیش ازان وبعد ازان مانند او ندیدم در اسلام هرگز چیزی از وسوال کرده نمی شد مگر میداد مردی وی را