Page 482

فتوحات اسلامی ( ۴۶۹ ) مالک شدن فرنگ بشهر سرو خروج بیرازا شان اسیر گردیدند که از جمله اسیران ابن بیزان والی رمله و نابلس که بعد از پادشاه بزرگ تر فرنگیان بود و ایضا برادر وی والی جبیل و والی طبریه و غیره که از مشهوران سوار کاران شان بود اسیر گردید ابن بیزان خود را خلاص نمود بشرط اینکه صد غلام هزار طلا بدهد و هزار اسیر مسلمانان رارها نماید پس سلطان صلاح الدین از موضع جنگ جای به موضع بانیاس عودت نمود و بجهت داخل شدن و محاصره همان قلعه ساختی کرد و احاطه نمود بران قلعه و لشکریان خود را برای غارت کردن بر فرنگیان در همان اطرف روان کرد بعد از ان هجوم نمودند مسلمانان بران قلعه و سخت و بزرگ شد کار مقاتله و سوراخ کردند قلعه را و اتش ها در وی افروختند و انتظار می بردند افتادن دیوار شهر را که بود پهنای آن نه زرع نجاری بعد از چند روز دویم مجنام داخل شدند مسلمانان قلعه را بطریق قهر و غلبه و کشتند هر کس را که در ان شهر بود از کافران و رها کردند اسیران مسلمانان را و کشت سلطان موصوف بسیاری از اسیران فرنگ را و باقی ها را در بندی خانه دمشق انداخت و خود سلطان صلاح الدین در انجا اقامت نمود تا اینکه ویران شد قلعه و محوشد اثر آن و با زمین برابر گردید و بودند تمام فرنگیان جمع آوری نمودند و طبریه برای محافظه قلعه چون خبری گرفتن و ویران نمودن را شنیدند همه متفرق شدند و در سنه فتح کردند مسلمانان شقیفا را و از فرنگیان گرفتند و آن از مضافات طبریه نزدیک سواد است و بر مسلمانان ازان طرف اذیت سخت میرسید در همگاه رسید طایفه فرنگ را خبر رفتن سلطان صلاح الدین از مصر بسوی شام جمعیت کردند و جمع شدند سوار ها و پیاده ها به کرک که نزدیک براه است بامید اینکه ایشان بیابند فرصتی در امرای بازار مسلمانان در رفتن بانجا کمین کنند در تنگی ها چون چنین کردند شهر های شان از نواحی شام از عسکر خالی ماند فرخ شاه برادر زاده سلطان صلاح الدین این خبر را شنید جمع کرد در نزد خود از لشکرهای شام و قصد کرد انچه بدست های شان بود از شهرها پس چور و غارت کردند آن ها و بوریه را و نزدیک آن از بلاد را و اسیر کرد و کشت مردان را اسیر نمود زنان و غنیمت گرفت اموال فراوان و فتح کرد از یشان بلده شقیف را پس خوشوقت شدن مسلمانان از فتح شدن انزیرا که مسلمانان اذیت بسیار از ان طرف میرسید چون سلطان صلاح الدین بدمشق رسید بلا توقف از انجا به طبریه رفت و فرنگیان تمامی در طبریه جمع شده بودند پس فرمود آ مر