Page 135

۱۱۲۹ آن شهر طاس دمی است که براب نهد چروق وین آدمیت است که بر لب نهد سگار یا عادات دخالت کانو شند آب بنگ عقل از کجا فزود کس از دود کوکنار هم خانه میبرند هم از شوق میخورند گر وقف نذر هدیه مسمی شود منار ظلم که بر رعیت مظلوم می رود از دست جور محصل تکلیف کار دار حقا که بود باش محل معاش نیست جز دافع ظلم ظالم یا عدل یا فرار چرخ آبگین روش دو سه روزی قد میزند سنگ سیاه بارد ازین نیلگون حصار علاقه بگسلاند خدا یا هدایتی نوحی که هست بر سر مردم علاقه دار از باب اعتبار بمانی بردهای ور نه ز شرم آب شدی وقت اعتبار حکام دوختند نفسی بی را بکوه قاف گورك ز بيم مرګ نغلی كند شماور من را ضياك * كفتاكه اي آقابر من بایستم از برای دید مردم بهر من كفش بخر گفتم ای مهروی سنبل موی قوس ابروی من کر تبسم گاه در میوازی و گاهی شکر تو نمی بینی که از آزاد طبعی همچو سرو پای در گل مانده ام دست تهی اندر کم تا چه عقبا از قناعت معتکف در گوشه خفته ام از نان تهی شد کاسه ام کیسه زر گفت ای افا تو افغانی که در مردانگی طبل افزونی زدی بر جملگی از بحرو در مبارزگاه ضربت می شناسم دیده ام میندا نی چرم نسوانرا تو از رمح دگر *** را ضياك كنيز شاعر است .