Page 126

تنگچشم ادین میزدند عضو من اجراح دهن یاد داری تو که اسرار ملل فاش نبود ماو راثنا عشري هر دو بيكنان بودیم بد نکردیم نبودیم بهمد یگر بد وحشیان بیصفائی بیخردی می کردند ایبقد ر از پی محویت استبدادی نشنيدي احدی فرقه قرماندا نی باورت هست ازین قصه که در کل هرات همگان واقف او رگنج بخار بودند زاهد صو في واعظ همه یا بند صلاح سنیان را هوس رسم ارو پا هی کر خونی سار ق و بيباك جفاكار غيو ر در مرام و مرام پس شد و مستتر نشد بر در کوتا ی ما بهره وفراش نبود هیچ بر کاسه ما کهنی از شاش نبود کینه بر سینه ما دانه خماخاش نبود همچو باران تمدن همه فحاش نبود مردم حیرتنی جمع به کنکاش نبود لقای تازه نو از باجی داداش نبود یکنه، ظالم رشوت خور قلاش نبود یاد ایطالیه ذکر پشکتا ش نبود رند بیباک خطا پیشه او باش نبود تابع ملت ز ر دشت قزلباش نبود دزد پار قراه با د یه خاش نبود گوزك او راست روی کرمی همه جلس شد. سرد چون بقه و کج کرد چو کنگاش نبود. هر که خود راه همچو من بدنام رسوا میکند می کشد از حسن حکمت مغز استبدادرا کار بر وفق مراد اهل دنیا می کند سجده شکر انه کویا بر کلیسا می کند صعتر الت مصنوعیدت که انها بکار می برند.