Page 42

صفحه (٣٥) سال اول - مجله کابل شماره (اول) (اتفاق) اتفاق است که شیرازه نوع بشر است اتفاق است که هر عیب ازان چون هنر است اتفاق است که اقوام بدان مسعوداند ور نباشد بمیان راحت شان در خطر است باید ایقـوم گریزیم زسیـلاب نفاق که ازین سیل بناهای قوی ته وسر است هر کجـا آتش سوزان نفاق افروزد خرمن هـستی آنقـوم براه شرر است خانه جنگی و عـداوت بمیان اقـوام هر بلای که جهان دارد از ان سخت تر است خانه جنگی است که برباد دهد عز وشرف خانه جنگی است که بر ذلت ما دست وراست چه قدر حال فلاكت بسر ملك آمد که کنون هم اثر مدهش آن در نظر است رفت برباد همه اسلحه و ثروت ملك اینهمه دشمنی و كیـنۀ ما را اثـر است نكتۀ عرض کنم از ره اخلاص بقوم که معانی است در ان مضمر وبس مختصر است گر همه یکدل و همدست حکومت باشیم که يقين پادشه کامل صاحب خبر است نیست ممکن که بمادست ،حوادث يابد چه همین یکجهتی درره تيغش سپر است کیست آن شاه که با او همه همفکر شویم ( نادر ) غازی ما صاحب تاج و کمر است خادم ملت و قوم است باثبـات عمـل که فدا کاری او خوب بزیر نظر اسـت دیده بودی که چراگاه ستوران شـده بود باغ ارگی که دران لاله و گل جلوه گر است این حیـاتی که دگر باره خدا داد بما از طفيل عمل و سعی همين پرهنر است شکر این نعمت عظمای الهی بر ماست هر که این شکر نداند ز بهائم بتر است ( بسمل )