Page 2982

( صفحه ۸۰ ) کابل ( شماره چهارم و پنجم ) بگاه آنك نهد خوان مرگ دست اجل صدای کوس صلا در دهد ز پیر و جوان ز چهره ها ـ ترشی و ز سنانها تیزی ز تیغ سبزی خوان و ز مبارزان مهمان گرفته از نی رمح آتش سنان بالا حسود خام طمع را جگر بر آن بریان بلغت در شکند آرزو بکاسه سر که هر که لختی ازان خورد سیر گشت از جان میان ببندد رمح تو و هم از سر پای بطیر و وحش رساند نواله از سر خوان بگوش حکم تو و انتظار فرمانت ظفر کشاده بود چشم و فتح بسته میان زهی ز فکرت مدح تو اهل معنی را دماغها شده چون گنبد نگارستان اگر چه گوهر ناسفته نظم نتوان کرد بفر مدح تو شد نظم این سخن آسان چو بنده مدح تو گوید مخدرات بهشت ز ذوق این سخنش بوسه میدهند زبان خدا یگانا عالم غریق جود تو اند مرا بتنها بر ساحل نیاز ممان بخاص و عام جهان میرسد عواطف شاه نصیب بیدعا گو ز لطف خود بر سان اگر دعای تو گوید همیشه دور فلك جای خویش بود آن دعا و صد چندان چه گر نباشد از بهر جان درازی شاه کسی نخواهد جاوید چرخ را دوران (۱) در مدح علاؤ الدین عطا ملك جوینی که از وزرای نامور شرق بوده است . اثر طبع گهربار استاد سخن شیخ مصلح الدین سعدی رح کدام باغ پدیدار دوستان ماند کسی بهشت نگوید ببوستان ماند درخت قامت سیمین برت مگر طوبی است که هیچ سرو ندیدم که این بآن ماند گل دوروی بیکروی با تو دعوی کرد دگر رخش ز خجالت بزعفران ماند هر آنکه روی تو بیند برابر خورشید میان صورت و خورشید در گمان ماند کجاست آنکه با نگشت مینمود هلال ز ابروان تو انگشت در دهان ماند عجب مدار که تا زنده ام محب تو ام که تا بزیر زمینم بر استخوان ماند شگفت نیست دلم چون انار اگر بکفید که قطره قطره خونش بناردان ماند غریق بحر محبت ملامتش مکنید که دست و پا بزند هر که در میان ماند بتیر غمزه اگر صید دل کنی چه عجب که ابروانت بچمیدن کمان ماند جفا مکن که نماند جهان وهرچه دراوست وفا و صحبت یاران مهربان ماند اگر تو روی بهم در کشی چونافه مشك طمع مدار که بوی خوشت نهان ماند (۱) نقل از مجله ارمغان . ۳۸۰