Page 2424

شماره ( دوازدهم ) سال دوم مجله کابل (۸) امروز ما دروقتی و محیطی زندگانی داریم که تکیه عمل و تکیه کلام حتى تکیه خواهش سلطان همینستکه راحت وخیر خودرا قید، و راحت جامعه تقدیم میکند ، لذا هر که آرزوی کار و عاملترا دارد اولین بازوئیکه بطرف او درازشود بازوی سلطان خواهد بود گویا اساس پیشرفت در منطق امروزه نزدیکی سلطان است ، ولی دیروز وضعیت کاملا عکس این بود باین سبب وقتیکه در منطقها ونصیحتهای زمان پدران دست پاک کنیم چندین صد دلیل و حکایت باین معنی که ( قرب سلطان آتش سوزان بود ) مییابیم که خواندن ٤ حکایت آن کفایت میکرد يك نفرآ نهارا قانع بسازد فرسخها از سلطان دورشوند زیرا در آنوقت که حکیمهایشان و یا ادیبهایشان این منطقها را ریخته عمومیت میدادند وضعیت سلطنت غیر ازین چیز بودکه ماداریم ، باز اگرما بخواهیم اصلاحات حقیقی در محیط اجرا کنیم اولین کاریکه پیشروی داریم همین دوحلقه است یکی بدست آوردن نمونه های مزاج خلقی و عقلی و منطقهای ثابت قومی خودما وعمومیت دادن آنها تاازخطر ( ازخودکشی یگانه پرورشدن) ایمن بوده بتوانیم دوم آن حلاجی کردن واصلاح آنچه که زمان موجب شده است میباشد ، تا منطق ذهنی ما باوضعیت که داریم موافقت داشته باشد وشاید این دلایل مختصر کافی باشد تامارا باهمیت قصه هائیکه داریم ونیز قصه هایکه باید داشته باشیم ملتفت بسازد . برویم بطرف : موقعیت قصه در ادبیات امروز عالم باقیه دارد ( خود بینی ) عیبست بزرگ بر کشیدن خود را و ز جمله خلق بر گزیدن خود را از مردمك ديده بیاید آموخت دیدن همه کس راو ندیدن خودرا ( خواجه انصاری هروی ) ١١٤٦