Page 1838

شماره ( هفتم) سال دوم مجلة کابل ( ٥٢ ) و ارزو باهم اتحاد نداشته و يك نصب العین خاصی را تعقیب نکرده اند لابد آنها دو چار تذبذب و بد بختی گردیده در راه تحصیل معطل و مضطرب مانده اند . فرق و تفاوت زیادی که بین اقوام خوش بخت و مترقی با اقوام پس مانده و ذلیل موجود میباشد این است : با وجودیکه هر دو طبقه بمقصد ، خوش بختی و ترقی آمال و آرزو دارند ولی طبقة اولی مواد مهمه و ضروریه حیات را نسبت باقتضای وقت خوبتر سنجیده و در تحصیل آن عموم افراد با هم متفق و همدرد شده تشريك مساعی بکار میبرند ولی در طبقة مؤخر الذکر اولا طرز تخیل و سنجش درهم و مغشوش بوده نمیدانند بدوا از جمله آمال و آرزوهای خود کدام مواد قابل تحصیل و استفاده را انتخاب کنند ! ثانیاً برای پیشرفت آن مقصود اتحاد فکر و شرکت عمل ندارند و از نقطه مجهل عمومی در نقطة توحید آمال ومقصد حاضر شده نمیتوانند . هر گاه از يك شخص جاهل فقیر مریض بی خانه بپرسید : علم ، صحت دولت ، داشتن يك خانه خوب است یاضد آن ؟ بالضرور شخص مذکور علم ، صحت ، سرمایه ، خانه را ترجیح خواهد داد و سایرین امثالش نیز با این عقیده شرکت داشته خواهند بود ولی سلاسل جهل آنقدر فکر آنها را درهم پیچیده که برای حصول این آمال با هم متحد شده نمیتوانند . احوال ملل پس مانده که بدرد خود دانسته و آرزوی صحت را هم دارند ولی بعلت تفرقه آمال وعدم تشريك مساعی و اتحاد فکر چاره کرده نمیتوانند عیناً مانند امثلة فوق است . ولی ملل مترقی امروزه با وجود آمال جداگانه و خصوصی که بحکم فطرت هر انسانی دارای آن میباشد در مطالب و حوا یج عمومی که آخراً مفادش هر فردی را متمتع و خوش بخت میگرداند باهم وحدت آمال داشته و به پیشرفت آن اتفاق دارند ! اتفاقی که نه از امروز بلکه از آغاز ترقیات و اصلاحات داخلی که اگر وقایع و حالات هر قوم مترقی فعلی را تدقیق کنیم می بینیم بدوآ نظر بفلانه احتیاج عمومی افراد شان فکراً و عملا با هم متحد شده و آنرا از پیش برده اند ، سپس فلانة احتیاجی را نظر بهمین سویه معنوی بوجود آورده و امروز که در تهیة غالب حوائج مهمه حیاتی موفق گشته اند بازهم در مطالب عالی تری ٦٨١