Page 260

عشق ووظیفه یا شب اخیر ـ چه میگوئید کاپیتان! .. ـ همین است که عرض کردم! .. وطن خودرا به اندازه جان خود دوست دارم ولی خانم خودرا هم به اندازه وطن خود دوست دارم نه از او جدا شده میتوانم ونه ازین گذشته میتوانم! .. چکنم زیر تاثیر قوۀ زندگانی میکنم که بدستم نیست .... بی او بفکر و ادراک خود صاحب نیستم که بتوانم حرب بکنم! .. اگر وطن میخواهد از من استفاده نماید واگر یقین بفکر خدمت بوطن هستید بمن كمك نمائید !.. بشما عرض کردم برای من ده روز اجازه بدهید تا به ابرائیل رفته اورا بیاورم!.. لحظۀ که اورا به استانبول رسانیده و بخانه مادرم بردم به ناموس و شرف خود قول میدهم که وجودم به هر امر شما آماده می باشد! .. چه می شود غندمشر صاحب دست خودرا محض باسم انسانیت دراز کنید و بمن معاونت نمائید! .. من از روزیکه چشم خودرا كشاده ام حرب میکنم ... تاه مین دم بدون وقفه برای وطن خود كار کرده ام . امروز که ۳۲ سال از عمرم میگذرد!.. جناب قوماندان فکر کنید بالاخره من هم انسان هستم، من هم دل دارم من هم عشق و محبت دارم! .. غندمشر چشم های خودرا می بندد... سر خود را بطرف کاغذ هائیکه روی میز گذاشته شده دور میدهد يك دقیقه فکر کرده میگوید : ـ کاپیتان ! این خواهش شما خیلی مشکل و دشوار است! .. این را هم فکر کنید که يك ضابط ترك با يك دختر خارجی چطور ازدواج کرده میتواند؟ .. و درین راه من چطور بشما كمك كرده ميتوانم ؟.. ـ جناب قوماندان فعلاً مسأله ازدواج در بین نیست ... من تنها اورا گرفته نزد مادرم می آورم... اینست خواهش من... بیش ازین از شما چیزی نمیخواهم! ..حیات ما بعدها تحت حکم قضا و قدر است!.. جناب غندمشر ما از طفولیت بد بخت هستیم! .. از روزیکه چشم کشوده ایم حرب میکنیم.. حال به يك جنگ تازه ما را دعوت میکنند.. فاروق کمی مکث کرده میگوید: ـ اگر بازگشتم گویا وظیفه خودرا ایفا کرده ام به بینید که موهایم تماما سفید شده است به ۳۲ سالگی پیر شدم جناب قوماندان !.. بعد ازین کوشش میکنم برای خود زندگانی نمایم... ذاتاً بعد ازین احتیاج وطن هم برای اشخاصی که مانند من رو به پیری و ضعف باشد باقی نمی ماند! .. آنوقت من هم از سلك عسكری استعفا میکنم... مثل يك انسانيكه با حضور ـ ٢٥٣ ـ