Page 388

(٣٩٧) مومی الیه پس ازانها هنگامیکه در مملکت فارسید ادعای الوهیت کرد . پادشاه هخامنش خوب خود را باخته بود و آرزو داشت که اسکندر با او صلح کند ، و همینکه اسکندر به طرف موصل پیش آمد موصوف بوحشت افتاده طالب صلح شد و حاضر گردید که سلطنت موروثه را با اسکندر قسمت کند و حد فاصل دولت خود و دولت اسکندر را رود فرات قرار داد . این بی دست و پائی داریوش سکندر را بیشتر قوت داد و بر فتح مطمئن تر ساخت ، و خواهش داریوش را رد کرد . داریوش ناچار آمادگی جنگ دید و از هر طرف استمداد جست ، و جمیع عساکر و معاونین خود را در بابل احضار نمود، و خود در فکر اسلحه و اصول جنگ شد . در موقع عبور اسکندر از رود دجله فارسیان بسیار غفلت کردند و گرنه عسکر او در آن موقع بوحشت در افتاده بود . میدان جنگ گوگاملا بود که محلی است قریب شهر موصل . جنگ شروع گردید و هر دو لشکر بر روی هم افتادند در اوائل معلوم میشد که داریوش غالب خواهد آمد ولی اسکندر مانند جنگ ایسوس خود را بداریوش رسانیده ژوبینی بطرف او افگند این ضربت با و اصابت نکرد ولی عرا به ران او را سر نگون ساخت در میان قراولان همهمه پیچید زیرا پندا شتند که این ضربت بخود دار یوش رسیده است و شکست از يك صف بصف دیگر سرایت کرد . داریوش هم بدون آنکه کاری کند فرار کرد . این جنگ شکست قطعی بود که بر فارسیان وارد آمد و گلیم دولت هخامنشی جمع کرده شد . اسکندر در گرفتن سرزمین فارس هیچ مانعی نداشت . مواضع ر ا یکی پس از دیگر گرفت تا اینکه به پر سی پولس رسید و اهالی را بکشت و اسیر ساخت و چون درین اوقات مانعی برای خود نمی دید بیشتر مجالس باده نوشی ترتیب میداد در یکی از مجلسی های عیش و نوش ثائیس نام يك زن آتنی از او خواهش کر د