Page 161

(١٤٠) و زراعت بود تهیه میکرد چون مانند پختون ها و نورستانی ها ظروف خانگی آنها هم اکثر از چوب بود ازین جهت هم اهمیت صنعت کار چوب بیشتر حس می شد. مشروب کوهی (سوما) مخصوصاً در ظروف چوبی نوشیده میشد. نا گفته نماند که نجارهای ایشان در تزئینات عراده های جنگی بسیار میکوشیدند و شعراء مهارت خویش را به کسانیکه عراده ها را درست میکردند مقایسه کرده اند . بعد از نجار یا صنعت کار چوب ، صنعت کار فلز که روی همرفته آهنگر ومس گر وزرگر امروزی را در بر میگیرد نزد آنها با اهمیت تلقی می شد مشارالیه در کوره ئی که با بال پرندگان پکه میکرد سنگ معدنی را میگداخت، دیگ های خورد و دیگر ظروف معمولی را از فلز میساختند . در سرود ها فلزی بنام «Ayas ایاس» ذکر شده لیکن واضح نمیتوان گفت که مقصد از آن چه بود، معنی مس ، آهن و برنج هر سه را از آن میتوان کشید شاید قلعی باشد . دباغ و صنعت دماغی هم در میان آنها معمول ومروج بود. کار بافت تکه و بوریا از نی بیشتر به زن ها تعلق داشت تذکار این مطلب در اینجا بی مورد نیست که پیشه وری ودست زدن بیکی ازین حرفه ها درعصر ریگ وید چیز پست درجامعه نبوده بلکه اسباب افتخار همگان بشمار میرفت و کسانیکه به پیشه های فوق الذکر مشغول بودند باشرف ترین اشخاص قبایل بشمار میرفتند . خوراک : درغذای آر یائی ها برطبق زندگانی قبایل مالدار شیر مدخلیت زیاد داشت که خالص یامخلوط باحبوبات خورده میشد . مسکه هم زیاد بمصرف میرسید. از آردحبوبات باشیرومسکه کلچه درست میکردند سبزی و میوه جات در تغذیه شان مدخلیت زیاد داشت . گوشت قربانی حیوانات مثل نر گاو و گوسفند وبز هم به مصرف خوراکه آنها میرسید. درمواقع میله های عمومی بیشتر نرگاوها را میکشتند و از روی عنوان ( اتی تیگوا Atithigua ) یعنی ( کشنده نرگاو برای مهمان ها ) معلوم میشود که بعضی اشخاص بصورت خصوصی وظیفه دار این عهده