Page 156

(١٣٥) های شعر وسرود خود را میخواندند ! جوان ها اقسام مظاهرات ورزشی بعمل می آوردند وسوارکاران به اسپ دوانی و مسابقه مبادرت می ورزیدند . دخترها و زنها برای ساعت تیری و حتی انتخاب همسر در ین میله شرکت میکردند این میله بعضی اوقات شب و گاهی هم روز تشکیل میگردید . اگر شب دایر میشد تا صبح دوام میکرد و اگر روز بعمل می آمد تا شام دوام مینمود انواع بازی ها و اتن و رقص از طرف شامل شوندگان اجرا میشد و موسیقی نوازان و خوانندگان با نوای موزيك و خواندن خویش حاضرین را مسرور و مشغول میساختند . جشن ها و میله های ملی که امروز معمولاً در اوائل بهار در نقاط مختلف افغانستان در هوای آزاد تشکیل میشود به میله « سامانه » عصر ویدی شباهت زیاد دارد و یونانی ها این خاطرهٔ قدیم را تحت پروگرام معینی آورده بودند . جنگجوئی و اسلحه : جنگ و جنگجوئی یکی از مشاغل عمدهٔ آریائی ها بود. زندگانی نیمه کوچی و نیمه زارع که بیجاشدن قبایل را از یکجا بجای دیگر ایجاب میکند طبعاً این کتله با شهامت را برای مجادله آماده ساخته بود . در موقع جنگ عموماً تمام قبایل آریائی شامل می شد خود شاه شخصاً دستجات جنگجویان خود را سرکردگی میکرد و روحانیون و شعرای قبایل با خواندن دعا و مناجات و اشعار رزمی روحیات جنگجویان را بلند برده و راه فیروزی را برای ایشان آماده می ساختند . پادشاه و نجبای سلحشور در میان عراده های جنگی سوار شده و میجنگیدند در این عراده ها دو نفر جا میگرفت یکی سرباز و دیگری عراده ران ، اولی بطرف چپ و دومی بجانب راست می نشست و تا اندازه زیاد کامیابی سرباز به قابلیت عراده ران مربوط بود سائر مردم عوام قبائل پیاده میجنگیدند و از خود دسته های خورد خوردی داشتند، اسلحهٔ آنها عبارت از تیر و کمان ، نیزه و تبر