Page 222

(۳۱۰) فوراً از جبین شهباز خان در یافت و خواست که تد بیری بکار برد و نجات حاصل کند اما تقدیر نگذا شت : فرد بوقت نفاذ قضا و قدر همه زیر کان کور گردند و کر فرد هر آ تش که دست قضا بر فروخت همه فکر و تد بیر ها را بسو خت باری سردار محمد رفیق خان که راه چاره را مسدود دید ودر تدبیر متفکر ماند نا چار رجوع به شهباز خان کرد وعذر وتضرع نمود و زاری کرد و استدعا س با مبالغ افزون پیش گرفت اما ممکن نشد ثانی باخوف ورجاء با تفاق شهباز خان روانه شد ند تا اینکه به بالاحصار رسید ند و در سرا پرده ا غل گر دیدند و چشم سردار محمد رفیق خان به سردار محمد اسمعیل خان افتاد ودر حضور شان دپوسپر تان را ملا حظه نمود آنو قت دا نست که معامله چیست وبرای چه آورده اند ناچار سکوت ورزید وباخوال پر اختلال خود متحیر ماند وبا وجود آن رجوع بالتماس نمود و اظهار فروتنی کرد سردار محمد اسمعیل خان تبسم فر مو دند وافراد استاد را بربان جاری فرموده بیان کرد ند : جامه است زین خم قمی آید بیرون هر بار سرخ رنگ ها دارد جهان مغرور آرایش مباش باری جلادان بد ون تأ مل فور ریسمان بگرد نش اندا خته هلاک کر د ند واز وجود شو مش دولت افغا نستا ن را آسو ده نمو د ند خلا صه الام بعد از قتل سردار محمد رفیق خان احوال سر دار محمد شر یف خا ن د یگر گون شد بفکر افتاد ومتفکر شد وفکر کرد که یعقوب سر کارا میر شیرعلیخان اصلا ممکن رفتن نیست زیرا بکدام دلیل وبکدام کردار وبکدام رفتار رفته منظور شویم وهر گاه در کابل ما نده استقامت کنیم ظاهر است که شب وروز بخوف میگذرد و بکدام امید واری خوا هیم گذراند عاقبت رفتن قندهار را بخود مصمم کر ده خواست که باتفاق سر دار محمد ابراهیم خان وسر دار محمد اسمعیل خا ن خویـه رو ا نه شو ند چنا نچه با سردار محمد اسمعیل خان برادر راندة خود خلوت کرده اظهار مطلب کر د سر دار محمد اسمعیل خان بدلایل های واضح سخنهای سر دا ر محمد شر یف خا ن را رد کرده در جواب گفت که امیر محمد ا فضل خان هر گاه بماو شما احسان نکند امید است که بدی هم نخوا هد کرد زیر ا که خدمت کر دیم و جا ن فشا نی نمودیم لاکن رفتاری و کر داری از ما وشما در باره امیر شیر علیخان صادر شده که آرزوی خدمت سر کار شان را بکنیم ا لبته ملا حظه باید کرد وفکر خود را بهر جا نب د وا نید وا طراف کار خود را بعقل دو را ند یش نظر افکنده تا نی ار اده کـنید . بیت تا نکنی جای قدم استوار پای منه د ر طلب هیچ کار د ر همه کار یکه در آئی نخست رخنه بیرون شد نش کن د رست