Page 114

سیر نبویه ۱۰۵ به منزل (معان) توقف نمودند و در کار خود مشورت میکردند. لیکن عبد الله ابن رواحه همه را دلداری داده گفت: چیزی را که مکروه می پندارید که کشته شدن است؛ برای همین چیز از دیار خویش بیرون آمده اید که شهادت است: بخدا سوگند که با کفار بکثرت عدد و عدو و سلاح نمی جنگیم؛ بلکه به قوت همین دین که الله تعالی ما را بآن گرامی گردانیده محاربه میکنیم بروید! جنگ از دو حال خالی نیست، یا برایشان غالب میشویم و یا بدرجه شهادت میرسیم و در بهشت با برادران خویش یک جا میگردیم همه مسلمان رای ابن رواحه را قبول و تصدیق و تصویب نموده روانه شدند. چون جنگ شروع شد زیدرض جام شهادت نوشید. جعفر علم برداست و از اسپ خود فرود آمده پی نمود و به محاربه مشغول گردید که هر دو دستش یکی بعد دیگری قلم شدند و علم را به بازو هائی خود نگاه میداشت تا بیرق اسلام بر زمین نیفتد که کافری او را از کمر دو نیم ساخت! (که بعد از جنگ بر بدن مبارکش پنجاه زخم از پیش روی حساب شده بود.) عبد الله بن رواحه سه روز چیزی نخورده بود عمش مقدار ی گوشت بوی داد چون بدهن خود برد خبر شهادت جعفررض باورسید فی الحال از دهن انداخت و نفس خود را مخاطب ساخت: ای نفس! جعفررض از دنیا رفت و تو هنوز بآن مشغولی اگر برای زوجه