Page 304

فتوحات اسلامی (۲۹۵) مالک شدن مسلمانان قبرس را شان تباه گردانید بعد از ان کوچید لشکر رو میان تلاقی گردیده مقاتله نموده و میا شکست یافتند و اکثرشان کشته گردیده قتیل های شان به سه هزار رسید و سر هایشان را به شهر طبرم آوردند — بعد مسلمانان بطرف طلیمه رفتند که رومیان جدیدا بنا نموده بودند و آن را مدینة الملک نام نهاده بودند مسلمانان قهرآ مالک گردیدند و افواج جنگی ان کشتند و باقی را اسیر کردند — در همین سنه پادشاه روم که معروف به ابن صقلیه بود خروج کرده به طلیمه منزل نموده اهالی مرعش و حدث با ایشان معاونت نموده بعد از مقاتله پادشاه روم شکست خورده و عامل ابن طولون از صایفه از طرف سرحدات شامی غزطائی غزا نموده از رومیان قریب پانزده هزار نفری کشت و مردمان غنیمت های گرفتند تا اینکه حصه یکنفر به چهل دینار رسید و در سنه شصت و نه محمد بن الفضل امیر صقلیه بهمراه لشکر خروج کرد و بطرف رمطه رفت ولشکر به قطانیه رسیده بسیاری از میان کشتند و اسیر کردند و غنیمت ها گرفتند بعد واپس به شهر بلیرم رفتند و در سنه هفتاد یک لک نفری رومیان جمع گردیدند و به قلیقیه که شش کروهی طرسوس بود نزول کردند بطرف مقابل شان باز ما عامل طرسوس از طرف ابن طولون در شب خروج کرده بسر شان شبخون کرده هفتاد هزار نفری شان را کشت و جمعی سرجنگان ورئیس شان هم کشته شد و هشت صلیب طلائی و نقره ئی از ایشان غنیمت گرفتند وصلیب بزرگ طلائی که کلان حجم ان بود غنیمت شد و پانزده هزار چهار پا بهمراه زینها و شمشیر ها غنیمت گرفته شد و چهار کرسی طلا و دو صد کرسی نقره و میت بیرق دیبا وظرفهای بسیار و قریب به ده هزار علم دیبا و دیبا ناب یا دتیزه بگل غنیمت گرفته شد و در همین سنه اسمعیل بن موسی که از جمله امیران اندلس بود اراده کرد که شهر مارده را بنا نماید فرنگی والی برشلونہ چون شنید جمعیت نموده جمع آوری بسیار نمود که آن را منع نماید اسمعیل چون شنید قصد وی نموده بهمراه آن مقاتله نمود و آنها را شکست داد و بیشتر شان را کشت که در همان حین نعش های مردگان مدت ها باقی ماند و در سنه هفتاد و یک سریه مسلمانان بصقلیه بطرف رمطه رفت خرابی کرد وغنیمت و اسیر بسیار گرفت و واپس عودت کردند و لشکر بسیار از صقلیه بطرف قطانیه رفت انچه در وی بود همه را هلاک گردانید و بطرف طبرمن رفته با اهالی آن مقاتله نمود وزراعتها شان تباه کرد و خواست که بشهر قدوم کند ایلچی سرہنگ رومیان آمده صلح طلب گردید که فدیه بدهد بادی ناشته درویشکه ملک میشود د زوی میکند نیزه های خود را بهم از شور های هم