Page 29

(٢٦) ملت از جهالت خویش شب را که از نفاق خود بی سبب جانبین کشته داده اند ؛ بماتم بسر میبرند و من تو ( بمن چی ) گفته شب را به تعیش و کامرانی از خون او در باغ عمومی پغمان و بالاباغ بسر بریم. آیا چاره هائیکه اورا به منزل سعادت و اتفاق و پیش راندن ؛ بشرافت ملی است تهیه کنیم ، و یا سقوط اخلاقش را به این جهالتیکه در دماغ دارد آرزو کنیم ؟ آیا وظیفه من وتو که از جانب الهی ما حاکم و او محکوم ، ما استاد و اوشاگرد ، ما رهنما واو پیرو خلاصة ما حیث پدر و او منزل فرزند رادار است ؛ مأمور شده ایم ، اینست؟ که خونش را بچوشیم و اخلاق مقدس دینیه او را برهم زده اورا بچنان يك تقلید ضلالت و گمراهی دوچار سازیم که سعادت را محروم و فلاکت را نصیب گردد ؛ و یا او را تدریجاً بيك پروگرام حقیقیه ؛ بمدارج تمدن که عبارت از زحمت و کوشش ؛ در اخلاق و اتحاد در تعلیم و تربیه و دیانت این قوم است میکوشیدیم . عرض کرده میتوانم که همان دوره ده سال گذشته؛ برای ترقیات ملیه مان فوق الحد مساعد بوده، اگر بصورت حقیقت روان می شدیم و از شخصیات صرف