Page 461

شماره (۱۶) جلد اول جریده حقیقیت کابل دوشنبه ۱۴ لشکرت فاحش از دمی خورده مفرم شده راه گریز اکثری گم نشست شاه سر ما بر سر تخت زکینی کرده گرما را برون رخت بچارم آسمان خورشید تابان از وکشیده ببرج جدی پنهان وزانجا سوی دلو او را گریزیست هنوزش آقطرف جولان تیزیست زخوف قہر مان سرد دسته را که یارب باد گم از روی دنیا بگویم حال اہل دهر چون است جگرها از جفا کاریش خون است درون خانه از بیمش پناپے بسان مرغ کرده بیضا پے برون نبود کسی را تاب رفتن شده گلزار مردمی گنج گلخن کسی در تابه خانه جا گرفته کسی در صندلی ماه اگر فنه کسی برده پناه خود بآتش کسی از بی ہنری مانده مشویش یکی را پوستین افتاده بر دوش یکی کرکی چوبگر گ دراره در آغوش کسی را بسته با لین سمور است کسی را خوابگه گنج تنور است کسی چون من حریف راه تلبیس بظاهر حق بموده قلب ابلیس غرض کزظلم سرمای جہانسوز بتاراجی رسیده دهر امروز ابدا از نیاید در ملک اے محال است ارعطایم زندهگانی بیا را جان مشتاقان فدایت زمستان ای تدر خاک بایت تو تاکی شبستان مدهوش خوابی چرا غافل زمال شیخ و شابی دمی بیدار شو بخیرام اثر ناز بروی ادبیارم عیار باز بیاد خاک خود را از زمستان جزو ریشه خود باز بستان زمستان کیست تا گردد جہانگیر بیاد انتقام ما از و گید جہانگیری تر از یبد که شاہی چو من ببرین نوایا ترا میناہی بیاد کن تماشای وطن را ببین گلزار و بستان و چمن را چنان بشمرده کر دیش زستان که آثاری نیابی در گلستان ببین سرسبزی اشجار تو - کو؟ عروسان تو در گلزار تو - کو؟ بگلشن نیست از بلبل نشانه گرفته بوم در وی آشیانه زمستان و ہزاران محنت و رنج تو لے وصد جهان عشرت و گنج زمستانرا حدث شکل نحس معیوب تو نے چون شاهد اقبال مرغوب زمستان ملک را افسرده سازد زمین و کوه راچون مرده سازد زتو ہر چیز یابد زندگانی زتو بار ست عیش کامرانی بگفتی چونکه نام تو بہار است جہانرا بہره از تو بیشمار است شجر قیمت از تو دارد زرع دیسجا تو ئی سرمایه انواع اثمار تو ئی قلب حیات جمله مردم مبادا پر تو تو از جهان کم نوشت این نامه شیر احمد چویت که جانش خسته اندر آرزویت