Page 360

شماره ۱ جلد اول جریده حقیقیت کابل سنه ۱۳ سنبله ز خویش بغیر انها که ستعد ستندند ستاد و به رخ یا جوج شور و دجال دو شیر بیشه میدان هر کجا و برخواست بدین گروه مخالف نمود استقبال سر محالمه بر سر دار ستاده ولی خان بود دگر غلام محی الدین حسین فرخ فال ز اتفاق به هم هر دو چون برادر شد هم خوردن تن آمیختند گرد خیال چو بر مدافعه دشمنان کمر بستند رسید مردم بد خواه از یمن شمال گرفتن قوم مخالف لسان سور و ملچ چهار جانب درویشیلی به استعجال ز جنگ بیشه درویش شد جگرها ریش چنان محاربه هرگز نشد به هیچ محال سر دار و هر جا بعرصه ابو گیرد محاربه چهل روز و شب کشید طول دران محاربه غضنفر خان محمد غوث مدیر مرکز درویش بود چون یکال زفرقه شر که عبدالوکیل خان نام است ببین که تا بکجا رفت در د جنگ و جدال دگر محارب بسیار کشته در آخر کار بجز فرار و اثر اردون نماند مجال اثر بزار بماند بیشه مکر و فریب ز شیر کی شود همیوه روبه محتال زیمن همت و شمشیر افسران بزرگ ز بعد گوسفندان شدند اهل خیال جناب حضرت سردار دستطاب معین چو گشت یک دل و یک فکر و یک نگاه و مقال یکی تربیت کار عسکری پرداخت یکی بنظام رعیت نمود استکمال بضرب تیغ زدوی شجاعت ابابورد ز بیمراف نکشیدند مردم ارفال به قتل عامی هر دو گرفت خنجر کین یکی بسنگر جنگ شد از دنبال که رفت در عقب دشنام بهر دافعه بجز معین که معین نمود فتح و کمال نهاد بر کجکامت سر فداکاری لوای نصرت و فتحش بزگانه جلال چو گشت هر دو شجاعت منش بهم یکجا بهر دو مقاصد دل داد ایزد متعال ز اتفاق بے کام دل بدست آید عروس بخت نماید ز اتفاق جمال باتفاق زیا جوگر شدند نا گریز قلا خوف رها در دل فساد رجال زروی حالی خیر کار دولت دین بیف توجیه گرفتند بندگان ارغاب ز حسن نیست اقبال و شهر یار غیور نهاد گردن تسلیم مردم جهال بروی آتش این فتنه آب لطف فشان نکو دیانتی پادشاه نیک خصال خدای عزو جل بادشش حافظ و ناب همیشه سلطنت و دولتش به استقلال مباد جمله امورش بجز نکو نامی طبقه ترقى و اقبال عمرتے ابدال همیشه تا که سجهر است در بناریا مباد طالع خورشید عمر شاه زوال بشاله محمدی پناه نیم بے چنین تصرف بیچون مراست کوال امیدوار برانم که مستحاب شود دعای من بطفیل محمد در آل اگر قرین اجابت شود عجب نبود دعای من بخداوند در پیشان خصال