Page 359

شمار (١١) جلد اول چرند و حقيقت کابل شمس النهار ٢ چو فتنه با که نیامد چه تلخها که نشد ز دست مردم شرور محل بدافعال خرابه مجلسی را ستم در طریقه اسلام نکرده و نکند هیچکس بدین منوال ز عقل تا بنا بیند برق باطل از حق ز علم تا که مخوف شوند اهل ضلال خیال باطل شان بر همه هویدا شد که بود غسل مسلمان بر در این اموال ز هر طرف که شدی کلمر دهم بپيا بهای داو پی تندی بکر یک شغال زانه نعی حنا بند این چنین وافی بهیج طایفه هرگز نمیرسد بخیال خیال باطل ایشان که زین دروغ و نفا خلل بسلطنت خود کنند اشتغلال جناب شہر غازی امان ملت دین که داد دولت دین را ترقی و اقبال شداز دیانت خویش و تقویه همت خویش امان ملت و دولت باین بیت المال نمود خسرو گرانمایه صرف خدمت دین خزانه دیانت او در ولایتی استغلال امیر دولت افغان شہر یا رحبان که داشت طینت و ملتقا جا ه جلال بچای سلطنت نیچو کرد کار افروخت ہنزا که کرد باد دین بسوخت آتش ساز لسان مردم نامرضی که از تر سل حقوق دین باولی الامر برده اند با مال چو مهربانی و لطف و نخست تا امروز نکر در حق این مردمانی خام خیال چو گشت چند کسانی ناگسان بموجيا مزاج ناسمه فاسده باغ را اخلال چوشہرا ر رعیت نواز دید بهر مزاج طایفه ناقصان بدین ابطال برای صحت بدان آن جفا کیشان نمود بت حکیمانه چند با رار سال شرافت حکما و نصیحت صلحا بهیچ گونه نداشت در وحیم سال صلاح خیر هدیث و رسنګ خلان بعجز ذب دغا بازی و جواب سوال گلیم بخت کسی را که بافند سیاه سفید کے شود ہر گز نشست شونمی الاول ہر انکه ضایع کند حق الطف جهانرا سزای او بده عالم نصیحت و نکال غرض چو خسرو غازی و شہریار دلیر ہزار گونه ز بد خواهان شنید مثال مقال گلوت این همه فرزند ناخلف ماریست که سرکشی زیدار مکنت استعما ل اگر چه معدل اخبار و برنامه بشنید مکرد خیسه ترحم ندارد اور قت ان چو بے دیانتی مفسدان دید گذشت مزاج تا پیے شاہانہ را نمود جلال ز رای عالی و فکر طبیب شاهانه به پیش خواست دو شخص این یک بال ز پیشگاه حضورش دو ا فسردانا برای تند یه مدعی نمود ار سال چه مدعی همه را مدعا خرابی دین ز خون ناحق و تاراج و سرقت اموال بها نه دعوی دین بود کذب این دعوا فگند مردم شهرار را برا حتلال فساد طایفه مفسدا ز کجا بخیال رسیده تا به گلینگر کوه نور ابدال ز هر کناره بخیا، گریخت چون یا جوج دوان دوان برسیدند از ورتا جبال