Page 211

(۴) شماره (۵) جلد اول جریدهٔ حقیقت کابل چهارشنبه (۲۸) میزان وبلاخره با اینگونه طریقه و آہنگهای سوق دهنده الفت خصومت خود را بادارات حقوقیه ارجاع الیها در صداقت در دیم . اهالی از رو بدایع این نطق های دلسوز و بیدار کن را تزا به آغلبه یکتیم لنگه برای چندین اشجار اپلی می پرست صرفاً بلکه با صرف قسمتی و چای و قوا به پرداخته کلمات خیلی دلچسپ و اثربخشی در باره ممنونی جریده تا این اواخر ساعت (۳) با این خطابه ها که کفها می آرد جنابان علی هر سه سید میرزا شیر محمد خان واقای محمد امین خان ایرانی و دیگر رفقای جراید پس ما غرض شرفیابی بحضرت باری بهرها قصر سلطنه عادت حصو لاکشا گردیدند . حقیقت اینکه در ابتدای مقال خوابه نظریات خود را نسبت تشریف فرمائی عموم عاد با مسرت تمام اظهار داشته با یکه از علم معلوم است در امر بور د این ورود عاقبت محمود ترانرا بر عموم هموطنان عزازم و دشت های کلان د خواهندگان شار صمیمانه تبریک گویان میگوید . — صفائی ہندستانی صیله نمانده و انما با سمانی هم مدارانش میباشد همین جهت نتواند با محمود ” نظر زنان بدریج عایلی که باشد زبان نگاه این زهرت و قوت به کار از ان بدویجه یی نماند ولو انیچه و جو د موهوم داند ؛ جوادث زمان بران باشد دریک ایام برامان داند ؛ لحظات عمر تو مامون مبانند سرو قد تو نگردد موج سدره غم و که پیکر این گره تاثر باشد درخت عمر عدو را بریز برگ و ثمر بهار غث خزان رسید بر سرکار باندام عدو مثل برقراری یزد بضریت تیغ بیفشر گلوی اعدا را درخت عمر عدو را بریز برگ و ثمر به ندر زانکه شدی سرخ رو بنزد خدا به نور خود در فروز کشور خویش بقتل منگل باغی بعزم راسخ باش زفتق رتبہ طغیان و کفر و عصیان شان چواش غضنفر قهر را کنند محسوس بامر شرع خداوند خویش منقادیم ولی چو امن ببینید و سر فراز شوند گهی بلوگر و گاهی بعزنی و وردک بجاہلانہ خیالات خویش مستغرق ہزار چال و ہنر را ازان برانگیزند از طبع طالب علم مکتب حبیبه محمود حسن نورستانی (حمران) ولد حاجی بهرام بگیرد پنجه خوان عمر باغیان بحصا که برق تیغ ہو جہ فید میکند قمرا مدہ بابر من بن بنی می زنهار وجود ناکس شانزا بسوزیمنه وا ز خون جسم رہیزن جو لاله غرقے بیار بصبح بیغ ہمہ نون ل شب کفار که نیست بودن این قوم نابکار بکار بکو مملکت خروج و دشان بچه کار بات یده فغان میکنند باستغفار کینہ خادم شاہ جوان برخو ردار بکند خویش برنگی که کنند تکرار برای دارہ دزدی چومار پر ازار بہر نوائی یک میبرید ہ آزار که بر حکومت مانیست غیر عدل شعار