Page 76

۷۳ از انجا که گلستان فطرت بابیاری سرچشمه فیض ازلی بهرگینی مضامین تازه روکش باغ ارم است و فراخنای معدن طبیعت از پرتو آفتاب تربیت لم یزلی از جواهر زواهر معانی دلکش در محلی خجلت نشان حصله یم۔ درین جزو زمان که بی کمالی را روز بازار است و بی ہنری را آبی بروی کار۔ بہیں یادگار دانش آگہان حکمت علمی و عملی و گزین سرکردہ رمز شناسان حقائق خفی و جلی مولوی نجف علی ارضاه الله الولی بشیوه باستانیان بکلید فصاحت قفل از درج بیان کشوده بل موسی کلامان طور بلاغت را بد بیضا نموده یعنی گہرہائے سخن را که در حین هجوم مصائب روزگار و از دحام حوادث ناہنجار در زندان دارالامان کابل بسلک نظم کشیده و از غائت بے قرینگی بشکل مسوات پراگنده افتاده بود و بیم آن داشت که در ترکتاز تغییرات احوال بعرض تلف در آید و بتغیر و تقلبات ادوار به نهانخانه عدم گراید نظر به ضیافت طبع اہل سخن بصورت مجموعه اشعار رنگیں ترتیب داده و الحق بار منت گراں بر دوش سبکروحان عالم معنی نهاده الفاظش دل پسند است و معانیش ارجمند و هرچند از رنگ تکلف عاری است اما با حسن ساده اش شوخان چگل و شنگولان فرخار را