Page 78

( ۷۱ ) چو باری فتادی نگهدار پای که یکبار دیگر نیفنه در جای بسعدی شنونیکسن سخن است نه هر باری افتاد و بر خاست جهان ای پسر ملک جاوید نیست ز دنیا وفا داری امید نیست نه بر باد رفتی سحر گاه و شام سریر سلیمان علیه السلام باخر ندیدی که بر باد رفت خنک انکه با دانش و داد رفت کسی زین میان گوی دولت ربود که در بند آسایش خلق بود شنیدم که در مصر میر اجل سپه تاخت بر روز کار شان مل جمالش برفت از رخ دلفروز چو جوز از دست خرد کن ماند گزیدند فرزانگان دست موت که در طب ندیدند داروی موت همه تحت و ملکی پذیرد زوال بجز ملک الله مانده ذو الجلال