Page 73

( ٦٦ ) درخت زقوم بارجان پروری مبندار سرگز گران جو ربی رطب ناورد چوب خرزهره بار چو تخم افکنی بر همان چشم دار حکایت حکایت کند زنگی نیک مرد که اکرام حجاج یوسف نکرد بسرہنگ دیوان نگه کرد تیز که نطعش بینداز و خونش بریز چو حجت نماند جفا جوی را بپرخاش درهم کشد روی را بخندید و بکریست مرد خدای عجب ماند سنگین دل تیره رای چو دیدش که خندید و دیگر گریست بپرسید کین خنده و گریه چیست بگفت ای کریم از پروردگار که طفلان بیچاره دارم چهار همی خندم از لطف یزدان پاک که مظلوم رفتم نه ظالم بخاک یکی گفتش ای نامور شهریار مکن دست ازین پیر دهقان بر که خلقی بدو روی دارند و پشت رعیت خلایق پنیک و کشت