Page 47

( ٤٠ ) تحمل کند هر که اصلش نکوست نه عقلی که خشمش کند در پوست چو لشکر برون تاخت غصه مکنیش ز انصاف با ذمه تقوی وبیش ندیدم چنین بوزر ملک که از وی گریزد چنین دیگ ز هر حکم آتش خرد ان دابست که گر خون صبدوی ریزی رو است کرامش نه فتوی بده بر هلاک الا تا نداری زکشتنش باک و کر دار و اندر تبارش کسان برایشان ببخشای دلت برسان گنه بود مر دستمگاره را چه تاوان طفل بیچاره را تتنه زورمند است لشکر گرب ولیکن اقالیم دشمن مرب که وی حصاری گریزد بید رسد لشکر بی کینه راگزند نکر کن احوال ز ندانیان که مکن بمیری کند در بیان چو بازار کاش و بارت بر ا مباش جسارت پوپروات