Page 61

( ٤٨ ) رفته رفته بمقتضای : مصرع عاقبت جوینده یابنده بود بالیدنی خودرا مییابد ! یعنی اول يك عشق سوزناکی ظهور می یابد چندی ببلای ارزوی دیدار ، و انتظار وصال یار گرفتار می اید ! اینهم يك جلوه عجیب حکمت ربانیست که مقصد ازان این است که ا گر در نظر انسان دنیا منیا جهان مهان چیزی باشد بجز او نباشد ، وان محبت را چنان محبت پر قوتی میکند که همه محبتها را درهم شکسته بجای ان تنها همان يك هوس ، يك ارزو يك محبت يك سودا ، يك عشق ، يك واليکی را قایم میسازد !.... اما خواهید گفت که ایا طبیعت این مقصد را حاصل کرده میتواند؟ بلی ، بلی ! به انسو هم میگذرد : چونکه حکیم علیم ذی قدرت، و خالق کار گاه طبیعت ، واشیای کار گاه ان جل و علی ؛ چنانچه برای نظام و انتظام حکمت عالم ، و افزونی بنی نوع اداز دواج يك زن رابا مرد مصنوعاً طبیعتاً امر ضروری نموده ، تشید و تائید ان اباسلسلة